MOGWAI feat. IGGY POP – UNDERGROUND
Een ontevreden robot, Schotse gitaarherrie en Iggy Pop. Natuurlijk werkt dat.
★★★★½ – 9/10
Mogwai en Iggy Pop.
Op papier klinkt het een beetje alsof iemand twee platen uit een totaal verschillende kast heeft gepakt en dacht: ach, waarom ook niet?
En dan begint Underground.
Verdorie.
Dit werkt.
De Schotse postrockers vieren ruim dertig jaar Mogwai met de verzamelaar Happy Tears, die op 8 januari 2027 verschijnt. Daarop staan klassiekers, rariteiten én dit gloednieuwe nummer met Iggy Pop. Helemaal onverwacht is die combinatie overigens niet: Stuart Braithwaite noemt The Stooges een levensveranderende invloed, en Mogwai gebruikte bijna dertig jaar geleden al een fragment uit een interview met Iggy in Punk Rock op Come On Die Young. Mogwai
Nu mag de man zelf meedoen.
En gelukkig hebben ze van Iggy geen keurige postrockzanger gemaakt.
Underground is smerig.
De gitaren schuren, de ritmes beuken en daar tussendoor staat die inmiddels 79-jarige stem van Iggy Pop. Een stem die nooit mooi hoefde te zijn en daarom misschien wel zo mooi is.
Hij speelt een ongelukkige robot die ontworpen is om geld te verdienen, maar eigenlijk verlangt naar liefde. Vervolgens slingert hij zijn observaties over roem, geld, producers en de moderne wereld alle kanten op. Absurd, grappig en tegelijkertijd behoorlijk treurig. Iggy zei zelf dat het begin van het nummer hem deed denken aan de verpletterende eenzaamheid van het moderne leven; Matt Sweeney arrangeerde het gezongen gedeelte. Pitchfork
Dat robotidee had bij een mindere artiest gemakkelijk een studentikoze grap kunnen worden.
Bij Iggy geloof je het.
Misschien omdat hij zelf al ongeveer zestig jaar klinkt alsof hij per ongeluk op aarde is achtergelaten.
Mogwai doet ondertussen iets wat ik geweldig vind: ze maken geen veilige achtergrond voor hun beroemde gast.
Ze maken herrie.
Geen tien minuten durende postrockopbouw waarbij na acht minuten eindelijk de gitaar ontploft. Underground heeft iets directers, iets punkachtigs. De gitaren vormen een muur, terwijl er tussen al dat geweld kleine elektronische details opduiken.
Het klinkt tegelijkertijd als Mogwai én als iets wat ze niet vaak doen.
En dan de videoclip, geregisseerd door Scott Macpherson. Die sluit uitstekend aan bij de bizarre, vervreemdende wereld van het nummer. Geen gelikte rockvideo waarin iedereen heel betekenisvol naar een verlaten fabriek kijkt, maar beeld dat de absurditeit van Iggy’s robotpersonage verder versterkt. Rolling Stone Canada
Mijn kritiek?
Het nummer is bewust chaotisch. Iggy gooit zoveel vreemde gedachten en observaties op tafel dat Underground soms bijna uit elkaar lijkt te vallen. Wie bij Mogwai vooral komt voor de grote melancholische instrumentale landschappen van bijvoorbeeld Take Me Somewhere Nice, zal waarschijnlijk even moeten slikken.
Maar juist dat risico levert iets op.
Underground klinkt niet als twee grote namen die voor de gelegenheid naast elkaar zijn gezet.
Het klinkt alsof ze elkaar daadwerkelijk opjutten.
Mogwai wordt punker.
Iggy wordt robot.
En de robot blijkt ongelukkig.
Welkom in 2026.
Zelfs de kunstmatige intelligentie heeft inmiddels een midlifecrisis.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Iggy-factor: ★★★★★
Gitaargeweld: ★★★★★
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★★
Toegankelijkheid: ★★★½☆
Plus: een krankzinnige combinatie die verrassend natuurlijk klinkt.
Min: bewust chaotisch en bepaald niet de dromerige kant van Mogwai.
Voor liefhebbers van: Mogwai, Iggy Pop, The Stooges en de hardere kant van postrock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Underground is raar, luid, grappig en behoorlijk donker. Mogwai bouwt de muur van geluid en Iggy Pop loopt er op zijn 79ste gewoon dwars doorheen. 9/10.
https://youtu.be/agOOQ2wTS8I?si=z4lmowrjcy-VImAk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten