Een geslaagd huwelijk tussen shoegaze en elektronische pop. Maar het was even wennen!
ALBUMRECENSIE | ★★★¾☆ – 7,5/10
Ik heb een zwak voor DIIV. Die zwevende gitaren, die donkere melancholie en dat heerlijke gevoel alsof je ergens in een muzikale mistbank bent beland. Met Frog in Boiling Water liet de band horen hoe spannend shoegaze kan zijn.
En nu is daar ZIRP!
Ik zal eerlijk zijn: het was even wennen.
DIIV heeft namelijk een opmerkelijke muzikale partner gevonden: producer A. G. Cook, bekend van zijn werk met Charli XCX en Caroline Polachek.
Een shoegazeband en een experimentele popproducer?
Dat klinkt als een huwelijk waarbij de schoonfamilies elkaar tijdens de bruiloft wantrouwend aankijken.
Maar verrassend genoeg werkt het!
Op ZIRP! klinkt DIIV toegankelijker, melodieuzer en soms zelfs opvallend vrolijk. De zware gitaarmuren zijn er nog, maar de muziek krijgt meer lucht.
En vooral meer ritme.
Opener The Fountain laat onmiddellijk horen dat de band een andere richting inslaat. De gitaren blijven herkenbaar, maar de melodie is directer en de productie klinkt helderder.
Bij Kid hoor ik een zachtere kant van DIIV.
Mooi, maar aanvankelijk mis ik de duisternis die me vroeger zo aantrok.
En dan komt Dare Me.
Wat een heerlijk nummer!
Die combinatie van dromerige gitaren, elektronische details en een sterke melodie. Hier vallen alle muzikale puzzelstukjes op hun plaats.
Ik gaf de single eerder al een negen.
En daar blijf ik bij.
Ook Trillions behoort tot mijn favorieten. Het nummer heeft een bijna achteloze popuitstraling, terwijl de tekst juist de absurditeit van onze consumptiemaatschappij aanpakt.
Een interessante tegenstelling.
Muzikaal toegankelijker, inhoudelijk bepaald niet oppervlakkiger.
Want achter de kleurrijke productie schuilt een behoorlijk kritisch album.
De titel verwijst naar het economische beleid van extreem lage rentes, dat volgens de band heeft bijgedragen aan een wereld vol technologische bedrijven, winstbejag en maatschappelijke vervreemding.
Niet bepaald onderwerpen waar je onmiddellijk een vrolijk popalbum over verwacht.
Maar DIIV doet het toch.
Us Against You brengt gelukkig weer de stevigere shoegaze terug. Hier hoor ik iets van My Bloody Valentine en Slowdive.
Bij Underground krijgt het ritme meer ruimte, terwijl My Star een warmere, persoonlijkere kant laat horen.
En dat is precies wat ik aantrekkelijk vind aan dit album.
DIIV probeert iets nieuws zonder zijn muzikale verleden volledig overboord te gooien.
Toch heb ik kritiek.
Sommige nummers klinken mij iets te gepolijst.
Ik mis af en toe die verstikkende spanning van Deceiver en Frog in Boiling Water.
En niet iedere melodie blijft even sterk hangen.
De oude DIIV was misschien minder toegankelijk, maar soms wel indrukwekkender.
Daarom geef ik geen negen voor het hele album.
Maar een 7,5.
Want na een paar luisterbeurten merk ik dat ZIRP! steeds beter op zijn plaats valt.
De gitaren en de elektronische productie blijken elkaar uitstekend aan te vullen.
Alleen moeten ze af en toe nog even wennen aan elkaars gewoontes.
Een geslaagd huwelijk dus. Geen liefde op het eerste gezicht, maar na een paar ontmoetingen begin ik de aantrekkingskracht steeds beter te begrijpen.
En dat is misschien wel interessanter dan een voorspelbare verliefdheid.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★¾☆ – 7,5/10
Mijn favorieten: Dare Me, Trillions, The Fountain en Us Against You.
Plus: prachtige gitaarpartijen, verrassende elektronische details, sterke melodieën en een avontuurlijke productie.
Min: soms iets te gepolijst en minder mysterieus dan eerdere albums.
Voor liefhebbers van: Slowdive, My Bloody Valentine, Ride, The Cure en Beach House.
Eindoordeel: Een geslaagde combinatie van shoegaze en moderne pop. Niet alles overtuigt onmiddellijk, maar DIIV bewijst dat muzikale verandering ook nieuwe mogelijkheden biedt.
DIIV heeft de mistmachine niet weggegooid. Er staat alleen tegenwoordig ook een discobal naast. En na even wennen vind ik dat eigenlijk best gezellig.
7,5/10 – DRIEËNDRIEKWART STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten