FONTAINES D.C. – DOPAMINE CHAMBER
De Britse pers juicht. En ik juich voorzichtig mee.
★★★★½ – 9/10
Ik heb de afgelopen jaren Fontaines D.C. zien veranderen van een rauwe Ierse postpunkband in een van mijn favoriete alternatieve bands. Bij ieder nieuw album dacht ik: veel beter kan het toch niet worden? En iedere keer bewezen die eigenwijze Ieren dat ik ernaast zat.
Met Romance dacht ik werkelijk dat ze hun hoogtepunt hadden bereikt. En toen kwam Dopamine Chamber.
Ik moest even wennen.
Niet omdat ik teleurgesteld was, maar omdat ik opnieuw een andere band leek te horen. Meer elektronica, meer donkere sfeer en minder nadruk op de vertrouwde gitaren.
En weet je wat het mooie is?
Ik vind het een heerlijke muzikale wending.
Marianne stond niet voor niets bovenaan mijn INDIE TOP 20. En met het prachtige Where Is Gone? hebben ze me opnieuw weten te raken.
Nu ligt het volledige album er. De Britse muziekpers jubelt en ik begrijp dat enthousiasme. Maar vijf sterren geef ik niet zomaar. Ook niet aan een van mijn favoriete bands.
Viereneenhalve ster dus. En misschien wel hun beste album tot nu toe.
Want Fontaines D.C. bewijst opnieuw dat je als band kunt veranderen zonder jezelf te verliezen.
De rauwe postpunk van Dogrel heeft steeds meer plaatsgemaakt voor donkere elektronica, filmische arrangementen en een bijna beklemmende sfeer.
De gitaren zijn er nog, maar krijgen gezelschap van synthesizers, samples en invloeden uit de triphop en darkwave.
En daar word ik bijzonder enthousiast van.
Bij Six Shot Morning hoor ik meteen dat de band opnieuw een andere richting kiest. De dreigende elektronische sfeer roept herinneringen op aan Depeche Mode en de donkere kant van The Cure.
Bij Mimesis hoor ik zelfs iets van New Order en Pet Shop Boys. Een combinatie die uitstekend bij mijn muzieksmaak past.
Maar het mooiste moment blijft voorlopig Where Is Gone?, het duet met ROSALÍA.
Wat een prachtig nummer.
Bijna hemelse muziek.
De stemmen van Grian Chatten en ROSALÍA versterken elkaar en het filmische arrangement geeft het nummer een bijzondere emotionele lading.
Hier bewijst Fontaines D.C. dat de band veel meer kan dan alternatieve gitaarrock maken.
Ook Happy For You, Tongue en Japan laten verschillende kanten van deze nieuwe muzikale wereld horen.
Grian Chatten heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een veelzijdiger zanger. Waar hij vroeger zijn woorden soms bijna uitspuugde, klinkt hij tegenwoordig ingetogener en melodieuzer.
Dat is winst.
Maar niet alles is perfect.
Sommige nummers leunen behoorlijk zwaar op sfeer en herhaling. De elektronische productie is soms zo nadrukkelijk aanwezig dat ik de rauwe energie van vroeger mis.
En niet iedere compositie heeft dezelfde directe aantrekkingskracht als Marianne of Where Is Gone?.
Dat verklaart waarom ik voorlopig geen vijf sterren geef.
Want hoe indrukwekkend de nieuwe richting ook is, niet ieder experiment levert automatisch een onvergetelijk nummer op.
Toch vind ik deze ontwikkeling bijzonder interessant.
Fontaines D.C. kiest niet voor gemak.
De band durft haar eigen succesformule ter discussie te stellen.
En dat waardeer ik.
Dopamine Chamber is donkerder, elektronischer en soms moeilijker toegankelijk dan zijn voorgangers. Maar het is ook een album dat bij iedere luisterbeurt nieuwe details prijsgeeft.
Of het hun beste album is?
Misschien wel.
Of het album van het jaar wordt?
Die kans is absoluut aanwezig.
Maar het is pas oktober. Ik geef de concurrentie nog even de gelegenheid om iets terug te doen.
Al zullen ze behoorlijk hun best moeten doen.
Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. En ik loop met plezier mee.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Muzikale ontwikkeling: ★★★★★
Zang Grian Chatten: ★★★★½
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Hoogtepunten: Where Is Gone?, Marianne, Mimesis, Six Shot Morning en Happy For You.
Plus: een gedurfde nieuwe sound, prachtige elektronische invloeden en een band die zichzelf blijft ontwikkelen.
Min: sommige nummers zijn minder direct, de productie is soms erg nadrukkelijk en de rauwe energie van vroeger raakt wat op de achtergrond.
Voor liefhebbers van: Radiohead, Depeche Mode, The Cure, New Order, Massive Attack en Pet Shop Boys.
Kans op album van het jaar 2026: ★★★★½ – Een zeer serieuze kandidaat.
Eindoordeel: Dopamine Chamber is misschien wel het beste album van Fontaines D.C. tot nu toe. De Britse pers jubelt en ik begrijp waarom. Niet ieder nummer is even overtuigend, maar de nieuwe muzikale richting bevalt me uitstekend.
Andere bands blijven liever op de vertrouwde weg. Fontaines D.C. slaat af zonder navigatie. En verdomd, ze komen opnieuw ergens bijzonders terecht.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten