SQUEEZE – THE PLACE WE CALL MARS
Is David Bowie teruggekeerd van Mars? Nee, het zijn gewoon de mannen van Squeeze!
★★★★½ – 9/10
Soms hoor ik een nummer en denk ik onmiddellijk aan een andere artiest. Bij The Place We Call Mars van Squeeze hoef ik niet lang na te denken. David Bowie! En dan vooral de Bowie uit zijn Ziggy Stardust-periode. Die heerlijke theatrale rock, de melancholie en de bijna buitenaardse sfeer. Alsof Bowie zijn oude ruimtepak heeft uitgeleend aan Glenn Tilbrook en Chris Difford. En verdorie, het past uitstekend!
Squeeze kennen we natuurlijk van prachtige Britse popklassiekers als Cool for Cats, Up the Junction en Tempted.
Maar met The Place We Call Mars laten ze een heel andere kant horen.
Minder vrolijke newwavepop.
Meer dramatische glamrock.
En dat bevalt me uitstekend.
Vooral die prachtige gitaarpartijen!
Ze herinneren me aan Mick Ronson, de legendarische gitarist van David Bowie.
De muziek heeft iets groots en meeslepends, zonder overdreven bombastisch te worden.
De melodie ontwikkelt zich langzaam en krijgt steeds meer karakter.
Dat is precies wat ik graag hoor.
Een nummer dat niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgeeft.
En dan het bijzondere verhaal achter deze compositie.
Het nummer staat op Trixies, het album dat Squeeze in maart 2026 uitbracht.
Maar de muziek werd oorspronkelijk al in 1974 geschreven.
Chris Difford was toen negentien.
Glenn Tilbrook pas zestien!
Twee jonge muzikanten die droomden van een conceptalbum over een fictieve nachtclub.
Ruim vijftig jaar later hebben ze die droom alsnog gerealiseerd.
Dat vind ik prachtig.
En die Bowie-invloed is geen toeval.
Tilbrook heeft zelf verteld dat Bowie een belangrijke inspiratiebron was toen ze deze muziek schreven.
Dat hoor je onmiddellijk.
Vooral de periode van Hunky Dory en The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars lijkt hier rond te spoken.
Maar Squeeze maakt er gelukkig geen verkleedpartij van.
De band heeft voldoende eigen karakter.
De zang klinkt warm en doorleefd.
De arrangementen zijn rijk en de melodie blijft overeind.
Wat me vooral aanspreekt, is de sfeer.
Het nummer heeft iets melancholisch en tegelijkertijd iets avontuurlijks.
Alsof je een onbekende wereld binnenstapt.
Niet helemaal veilig.
Maar wel bijzonder aantrekkelijk.
Dat is muziek waar ik graag in verdwaal.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
De Bowie-invloed is soms zo nadrukkelijk aanwezig dat ik me afvraag hoeveel werkelijk eigenzinnigheid er nog overblijft.
En ik had graag een nog iets krachtiger muzikale ontlading gehoord.
Maar dat zijn kleine bezwaren.
Want wat een prachtige compositie.
Een negen.
Squeeze bewijst dat muziek die meer dan vijftig jaar geleden werd bedacht, vandaag nog altijd bijzonder fris kan klinken.
En misschien is dat wel het mooiste aan dit nummer.
Twee tieners droomden ooit van een muzikale reis naar Mars.
Vijftig jaar later mogen we eindelijk mee.
David Bowie is helaas niet meer onder ons. Maar gelukkig weten Glenn Tilbrook en Chris Difford nog precies waar zijn ruimteschip geparkeerd staat.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: prachtige Bowie-achtige sfeer, sterke gitaarpartijen, rijke arrangementen en een bijzondere melodie.
Min: de invloed van Bowie is soms wel erg nadrukkelijk aanwezig.
Voor liefhebbers van: David Bowie, Roxy Music, Mott the Hoople, The Kinks en natuurlijk Squeeze.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Een prachtige, theatrale compositie die de glamrock van de jaren zeventig combineert met het vakmanschap van Squeeze.
Squeeze noemt het The Place We Call Mars. Ik noem het een heerlijk muzikaal uitstapje naar de planeet Bowie.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten