BECK – RIDE LONESOME (LIVE WITH SYDNEY SYMPHONY ORCHESTRA)
Soms zijn woorden niet genoeg. Dan is er gelukkig nog muziek.
★★★★★ – 10/10
Deze zondag was muzikaal een behoorlijke beproeving. Eerst Måneskin met het fantasieloze MAMMAMIA. Daarna Zach Bryan en Lana Del Rey met het slaapverwekkende Lies. En vervolgens Elderbrook, die met Lost in the View vooral muzikaal bleef ronddobberen. Ik begon me serieus af te vragen waarom ik eigenlijk iedere dag nieuwe muziek beluister.
Maar ik heb een beetje valsgespeeld.
Ik had namelijk nog één nummer achter de hand.
Beck – Ride Lonesome, live met het Sydney Symphony Orchestra.
En dat heb ik bewust tot het laatst bewaard.
Gelukkig maar.
Want wat hier gebeurt, vind ik bijna onmogelijk om onder woorden te brengen.
En dat is voor iemand die voortdurend muziekrecensies schrijft een behoorlijk ongemakkelijke situatie.
Ik ken Beck natuurlijk al jaren. Van het eigenzinnige Loser tot de prachtige melancholie van Sea Change en Morning Phase.
Maar zijn recente werk raakt me misschien nog wel meer.
Failed Words was voor mij al zo'n nummer waarbij de muziek rechtstreeks binnenkwam. Zonder omwegen, zonder toestemming te vragen.
En nu is er deze uitvoering van Ride Lonesome.
Opgenomen in het Sydney Opera House, samen met een volledig symfonieorkest.
Het arrangement is gemaakt door Beck en zijn vader David Campbell.
Dat vind ik op zichzelf al bijzonder.
Maar het werkelijk indrukwekkende zit in de uitvoering.
Beck begint ingetogen. Zijn stem klinkt breekbaar, doorleefd en tegelijkertijd ongelooflijk warm.
Geen overdreven vocale uithalen.
Geen poging om indruk te maken met technische kunstjes.
Hij zingt alsof hij iets vertelt wat hem werkelijk bezighoudt.
En ik luister.
Dan komen de strijkers.
Voorzichtig eerst.
Alsof ze het liedje niet willen verstoren.
Langzaam krijgt de muziek meer ruimte. De instrumenten omarmen de melodie en geven iedere zin een extra emotionele betekenis.
Het is geen orkest dat vooral wil laten horen hoeveel muzikanten er op het podium zitten.
Het is een orkest dat luistert naar het liedje.
En dat maakt het verschil.
De muziek wordt groter, maar verliest nergens haar intimiteit.
Dat is bijzonder knap.
Ik moet denken aan de mooiste momenten van Elbow, aan de verstilde schoonheid van Sigur Rós en aan de emotionele kracht van Peter Gabriel.
Maar uiteindelijk is dit gewoon Beck.
Een artiest die zich nooit heeft laten opsluiten in één muzikaal genre.
En die op dit moment misschien wel de mooiste muziek uit zijn carrière maakt.
Wat me vooral raakt, is het gevoel van eenzaamheid dat door het nummer heen loopt.
Niet de eenzaamheid van niemand om je heen hebben.
Maar die andere vorm.
Het besef dat je sommige wegen in het leven uiteindelijk alleen moet afleggen.
Dat je verder moet, ook wanneer je liever nog even was blijven staan.
Misschien komt dit nummer daarom zo hard bij me binnen.
Omdat muziek soms gevoelens weet te raken waarvoor ik zelf nauwelijks woorden kan vinden.
En bij Ride Lonesome lukt het me eerlijk gezegd ook niet om precies uit te leggen wat ik hoor.
Ik kan schrijven over de prachtige strijkers.
Over de subtiele opbouw.
Over Becks indrukwekkende stem.
Maar daarmee beschrijf ik nog niet wat deze uitvoering met me doet.
Sommige muziek luister je niet alleen. Die voel je.
En wanneer het orkest de melodie verder draagt, gebeurt er iets wat ik bij nieuwe muziek steeds minder vaak ervaar.
Ik vergeet dat ik een recensie moet schrijven.
Ik vergeet mijn sterren.
Ik vergeet zelfs die drie tegenvallende nummers van eerder vandaag.
Ik luister alleen nog maar.
En als het afgelopen is, blijf ik even zitten.
Stil.
Heb ik kritiek?
Nee.
Niet vandaag.
Natuurlijk zou ik ergens een kritische opmerking kunnen verzinnen. Dat hoort tenslotte bij het werk van een recensent.
Maar waarom zou ik?
Deze uitvoering heeft precies de juiste balans tussen kwetsbaarheid en grootsheid.
Niets klinkt overbodig.
Alles staat in dienst van de emotie.
En dat is voor mij muziek op haar allermooist.
Ik heb deze zondag een beetje valsgespeeld door Beck voor het laatst te bewaren.
Maar na drie muzikale teleurstellingen vond ik dat ik wel iets moois verdiende.
En mooi is eigenlijk een veel te klein woord.
Dank je wel, Beck. Je hebt mijn muzikale zondag gered.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★★ – 10/10
Zang Beck: ★★★★★
Orkestarrangement: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Live-uitvoering: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: een adembenemend orkestarrangement, Becks kwetsbare zang en een muzikale opbouw die diep raakt.
Min: geen. Soms hoef je niet naar kritiek te zoeken.
Voor liefhebbers van: Elbow, Sigur Rós, Peter Gabriel, The Slow Show en de melancholische kant van Beck.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een absolute nummer 1-kandidaat.
Eindoordeel: Beck en het Sydney Symphony Orchestra tillen Ride Lonesome naar een uitzonderlijk niveau. Een uitvoering waarin intimiteit en symfonische grootsheid elkaar perfect aanvullen.
Mijn muzikale zondag begon met ergernis, ging over in verveling en eindigde met kippenvel.
En misschien is dat wel de mooiste kracht van muziek: dat één nummer een hele dag kan veranderen.
https://youtu.be/F-NDDPREtR8?si=ITNdyfw2RsEGDUdt
10/10 – VIJF STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten