ROYAL BLOOD – SWALLOW THE BOMB
Eindelijk weer een basgitaar die dringend naar de garage moet
★★★★½ – 9/10
Vuil.
Dat is ongeveer het eerste woord dat bij mij opkomt bij Swallow The Bomb.
En bij Royal Blood is dat een compliment.
Want Mike Kerr en Ben Thatcher hebben helemaal geen behoefte aan een keurige gitaar die iedere ochtend gedoucht en met een nette scheiding naar kantoor gaat.
Nee.
Deze bas komt rechtstreeks uit een garage waar waarschijnlijk al drie maanden een olievlek op de vloer ligt.
En wat klinkt dat lekker.
Swallow The Bomb begint zonder beleefdheden. Geen sfeervolle introductie van anderhalve minuut. Geen piano die voorzichtig aankondigt dat er straks misschien iets gaat gebeuren.
Bam.
Daar is die riff.
Kerr haalt opnieuw geluiden uit zijn bas waarvan je bijna weigert te geloven dat er geen gitarist achter het gordijn staat. Vervormd, zwaar, grommend en vooral heerlijk smerig.
Daarachter zit Ben Thatcher te drummen alsof iemand hem vlak voor de opname heeft verteld dat drums tegenwoordig niet meer belangrijk zijn.
Hij lijkt het persoonlijk op te vatten.
Dat samenspel is natuurlijk het geheime wapen van Royal Blood. Twee mannen, maar een geluid alsof er een complete rockband inclusief illegaal verbouwde versterkerinstallatie door je woonkamer rijdt.
Op Swallow The Bomb keren ze nadrukkelijk terug naar die kern. De band nam het aankomende album Dead Companyzelf op en wilde het geluid zo rauw en fysiek mogelijk houden. Premier Guitar
Dat hoor je.
Er zit iets van Queens of the Stone Age in de galopperende groove. Een beetje desert rock. Een beetje garage. En natuurlijk heel veel Royal Blood.
Maar belangrijker: het nummer beweegt.
De riff duwt voortdurend vooruit en Thatcher weigert op de rem te trappen. Zelfs het refrein voelt niet als een rustpunt, maar als het volgende onderdeel van dezelfde aanval.
Dat maakt het nummer ook onmiddellijk geschikt voor het podium. Royal Blood speelde het afgelopen zomer al live, onder meer tijdens hun verrassingsoptreden op Reading. Daar bleken de nieuwe nummers behoorlijk effectief in het veroorzaken van circle pits. NME
Gek hè.
Mijn enige kritiek?
Royal Blood vindt hier niet opnieuw de rockmuziek uit.
De formule kennen we.
Vervormde bas.
Mokerdrums.
Riff.
Refrein.
Nog hardere riff.
Mike en Ben hebben het telefoonnummer van die formule waarschijnlijk inmiddels onder favorieten staan.
Voor een 10 zou ik daarom nog één krankzinnig moment willen waarop het nummer compleet ontspoort.
Maar 9/10?
Zeker.
Want na alle uitstapjes en experimenten hoor ik hier vooral twee muzikanten die weer lijken te denken:
waarom moeilijk doen?
We hebben een bas.
We hebben drums.
Zet die versterker gewoon harder.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Riff: ★★★★★
Drums: ★★★★★
Productie: ★★★★½
Melodie: ★★★★☆
Vuile-soundfactor: ★★★★★+
Subtiliteit: die heeft de studio voortijdig verlaten.
Plus: razende groove, geweldige drums en die smerige vervormde bas van Mike Kerr.
Min: Royal Blood blijft dicht bij zijn vertrouwde basisformule.
Ik hoor: Royal Blood uit de beginperiode, Queens of the Stone Age, garage- en desertrock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Swallow The Bomb klinkt alsof Royal Blood de studio heeft schoongemaakt en daarna bewust alle modder weer naar binnen heeft gedragen. Geen poetsdoek gebruiken. Vooral zo laten. 9/10.
Swallow The Bomb volgt op Ten Over Ten en is afkomstig van het nieuwe album Dead Company
Geen opmerkingen:
Een reactie posten