IMPERIAL TEEN – A SINGLE CHAIR
Eén stoel, vier bandleden en ergens in de verte de geest van Visage.
★★★★☆ – 8/10
Sommige nummers nemen je onmiddellijk mee naar een andere tijd. Bij Imperial Teen hoef ik maar even te luisteren of ik sta alweer met één been in de jaren tachtig. En ergens in de verte hoor ik Visage. Dat had ik niet verwacht.
De Amerikaanse band Imperial Teen is bepaald geen nieuwkomer. Sinds de jaren negentig bewegen ze zich door het landschap van alternatieve pop, indie en new wave.
Toch blijven ze voor veel muziekliefhebbers een naam buiten de schijnwerpers.
Dat is jammer.
Want met A Single Chair herinneren ze me eraan dat goede popmuziek niet altijd groots hoeft te worden aangekondigd.
Wat me vooral aanspreekt, is de sfeer.
Er hangt iets eigenaardig vertrouwds rond het nummer. Een gevoel dat me terugbrengt naar de tijd waarin synthesizers nog een belofte voor de toekomst waren en artiesten met indrukwekkende kapsels op televisie verschenen.
Mijn eerste associatie is Visage.
Niet zozeer het monumentale Fade to Grey, maar vooral die koele, licht afstandelijke uitstraling van de vroege Britse new wave.
De muziek heeft voor mij iets van datzelfde gevoel: melodie met een klein beetje vervreemding.
Alsof je naar een vrolijk feestje kijkt, maar niet helemaal zeker weet waarom iedereen zo ernstig kijkt.
Dat is een combinatie waar ik gevoelig voor ben.
Imperial Teen heeft altijd een eigen plek ingenomen binnen de alternatieve pop. De band weet toegankelijkheid te combineren met een zekere eigenzinnigheid.
En dat is belangrijk.
Want retro klinken is tegenwoordig niet bijzonder moeilijk.
Je zet een synthesizer aan, kiest een geluid uit 1982 en voor je het weet sta je op een festivalposter tussen twintig andere bands die precies hetzelfde hebben bedacht.
Maar nostalgie alleen is geen kwaliteit.
Er moet ook een liedje onder zitten.
Bij A Single Chair is juist dat melodieuze karakter aantrekkelijk. De muziek roept herinneringen op zonder volledig afhankelijk te worden van het verleden.
De Visage-associatie geeft het nummer voor mij extra charme, al hoor ik ook verwantschap met de speelsere kant van The B-52's, de melodieuze new wave van The Human League en de alternatieve pop van The New Pornographers.
Het zijn vooral sfeerassociaties, geen beschuldiging van muzikale diefstal.
Daar hebben we tegenwoordig al genoeg juridische afdelingen voor.
Wat Imperial Teen onderscheidt, is de ontspannen manier waarop de band met popmuziek omgaat.
Er hoeft niet voortdurend een dramatische climax te komen. Het nummer mag gewoon bestaan op basis van melodie, karakter en een prettig eigenzinnige uitstraling.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is.
Juist veel hedendaagse popmuziek lijkt voortdurend bang dat de luisteraar na vijftien seconden zijn aandacht verliest.
Dus moet er een effect bij.
Een extra beat.
Een refrein dat nog groter wordt.
En het liefst een fragment dat onmiddellijk geschikt is voor sociale media.
Imperial Teen lijkt zich daar minder druk over te maken.
Gelukkig.
A Single Chair hoeft niet op iedere stoel tegelijk te zitten.
Eentje is voldoende.
Toch heb ik ook een kanttekening.
Het nummer heeft een aantrekkelijke sfeer, maar mist voor mij nog net een werkelijk onvergetelijk moment.
Een melodische verrassing.
Een onverwachte muzikale draai.
Iets waardoor ik na afloop onmiddellijk opnieuw op afspelen druk.
Nu blijft vooral de prettige kennismaking hangen.
En dat is absoluut niet verkeerd.
Want een 8 betekent bij De Alternatieve Muziekman nog altijd dat er iets te genieten valt.
Niet iedere plaat hoeft de muziekgeschiedenis te herschrijven.
Soms is het voldoende om een paar minuten terug te keren naar een tijd waarin new wave nog nieuw was.
En waarin Steve Strange van Visage bewees dat je met voldoende make-up zelfs een synthesizer jaloers kon maken.
Imperial Teen zet één stoel neer.
Ik ga er graag even voor zitten.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Melodie: ★★★★☆
New-wavegevoel: ★★★★½
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆
Jaren-tachtigfactor: ★★★★½
Plus: een aantrekkelijke retro-uitstraling, melodieuze alternatieve pop en een vleugje Visage.
Min: een echt verrassend muzikaal hoogtepunt ontbreekt voor een hogere waardering.
Voor liefhebbers van: Visage, The Human League, The B-52's en alternatieve pop met new-wave-invloeden.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: A Single Chair is een fijne ontdekking waarin Imperial Teen een brug slaat tussen alternatieve pop en de sfeer van de vroege jaren tachtig. Eén stoel, een vleugje Visage en een prettig muzikaal uitstapje. Ik blijf nog even zitten. 8/10
Geen opmerkingen:
Een reactie posten