PETER GABRIEL – FACE THE WALL (BRIGHT-SIDE MIX)
Ik heb werkelijk mijn best gedaan om iets negatiefs te vinden. Helaas. Niet gelukt.
★★★★★ – 9,5/10
Er zijn artiesten die na vijftig jaar muziek maken eindelijk eens een slechte plaat afleveren. Peter Gabriel weigert vooralsnog aan deze normale gang van zaken mee te werken.
En geloof me.
Ik heb mijn best gedaan.
Echt.
Na de fantastische Dark-Side Mix van Face the Wall dacht ik: kom op, Peter. Nu moet er toch ergens iets misgaan?
Een overbodige synthesizer.
Een refrein dat niet helemaal lekker loopt.
Een drummer die een halve tel te laat binnenkomt.
Desnoods een triangel die nergens op slaat.
Niets.
Helemaal niets.
Daar zit je dan als recensent.
Met je kritische pen.
Werkloos.
Want ook de Bright-Side Mix is weer bijzonder mooi.
Het interessante aan Peter Gabriel is dat hij muziek niet beschouwt als een verzameling instrumenten waar je achteraf een stem overheen legt. Bij hem vormt alles samen één geheel.
De zang.
De ritmes.
De elektronica.
De kleinste details.
En vooral de ruimte tussen de geluiden.
Waar de Dark-Side Mix voor mij de schaduwen en onderhuidse spanning benadrukt, legt de Bright-Side Mix een ander accent. Het nummer krijgt een opener karakter, waardoor de melodische en emotionele kant nog nadrukkelijker naar voren komt.
Dat is geen wedstrijd tussen twee versies.
Het zijn twee manieren om hetzelfde muzikale landschap te bekijken.
De ene keer onder een donkere hemel.
De andere keer wanneer voorzichtig het eerste daglicht verschijnt.
En in beide gevallen staat Peter Gabriel daar.
Met die stem.
Die verdomde stem.
Warm, doorleefd, soms bijna breekbaar.
Gabriel hoeft allang niet meer te bewijzen dat hij een goede zanger is. Hij heeft inmiddels de leeftijd bereikt waarop hij waarschijnlijk ook een gebruiksaanwijzing van een vaatwasser indrukwekkend kan voordragen.
Maar bij Face the Wall hoor ik vooral een artiest die nog altijd iets wil vertellen.
Niet alleen muzikaal.
Ook menselijk.
Over grenzen, weerstand, kwetsbaarheid en de mogelijkheid om toch vooruit te blijven kijken.
Wat mij vooral raakt, is de beheersing.
Gabriel probeert nergens goedkoop indruk te maken. Hij vertrouwt op de kracht van zijn compositie en op de emotie in zijn stem.
En dat werkt.
Natuurlijk zou ik nu kunnen schrijven dat de muziek te zorgvuldig is geproduceerd.
Dat het allemaal wel erg perfect klinkt.
Dat Gabriel misschien eens iets onverwachts moet doen.
Maar dan zou ik kritiek verzinnen omdat er nu eenmaal onder iedere recensie een minpunt hoort te staan.
Dat vind ik nogal vermoeiend.
Dus laat ik het deze keer gewoon niet doen.
De Bright-Side Mix overtuigt me net zo goed als zijn donkere tegenhanger. Misschien zelfs op een andere, persoonlijkere manier.
Waar de ene versie me laat nadenken, geeft de andere me iets meer ruimte om te voelen.
En dat is knap.
Twee uitvoeringen van dezelfde compositie die allebei hun bestaansrecht hebben.
Ik wilde een kritische recensie schrijven.
Ik had mijn rode pen al klaargelegd.
Peter Gabriel heeft hem opnieuw ongebruikt terug in de la gelegd.
Vervelende man.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★★ – 9,5/10
Stem: ★★★★★
Compositie: ★★★★★
Productie: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: prachtige zang, rijk muzikaal detail en een andere emotionele invalshoek dan de Dark-Side Mix.
Min: ik heb gezocht. Meermaals. Niets gevonden. Zeer onbevredigend voor een recensent.
Voor liefhebbers van: Peter Gabriel, Talk Talk, Kate Bush en avontuurlijke artpop.
Bright-Side of Dark-Side? Allebei. De ene laat het licht binnen, de andere maakt de schaduwen interessant.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Peter Gabriel bewijst opnieuw dat muzikale ervaring niet hoeft te leiden tot voorspelbaarheid. Face the Wall (Bright-Side Mix) is rijk, emotioneel en prachtig uitgewerkt. Ik heb werkelijk mijn best gedaan om iets negatiefs te zeggen. Helaas is dat niet gelukt. Peter Gabriel, bedankt voor het verpesten van mijn kritische reputatie. 9,5/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten