BLEACHERS – BLOOD BROTHERS
Gelukkig. Jack Antonoff heeft zijn oude geluid niet bij het grofvuil gezet.
★★★★½ – 8,5/10
Sommige artiesten veranderen voortdurend van muzikale richting. Dat noemen we dan artistieke ontwikkeling. Soms is het vooral een ingewikkelde manier om te zeggen dat ze niet meer weten waar ze mee bezig zijn. Gelukkig klinkt Bleachers op Blood Brothers weer heerlijk vertrouwd.
En daar ben ik blij mee.
Want Jack Antonoff heeft met Bleachers een bijzonder herkenbare muzikale wereld opgebouwd.
Een wereld waarin Amerikaanse rock, nostalgische pop, grote melodieën en een vleugje melancholie voortdurend om voorrang strijden.
Het klinkt alsof Bruce Springsteen op een avond besluit een synthesizer te kopen en vervolgens ontdekt dat de jaren tachtig eigenlijk nooit zijn afgelopen.
Met Blood Brothers kom ik opnieuw in die vertrouwde omgeving terecht.
En dat voelt goed.
Niet omdat ik tegen muzikale vernieuwing ben.
Integendeel.
Maar sommige artiesten hebben een geluid ontwikkeld dat zo herkenbaar is dat je het onmiddellijk zou missen wanneer ze het volledig overboord gooien.
Bij Bleachers draait het om een bijzondere combinatie van energie en emotie.
De muziek kan uitbundig klinken, terwijl er onder de oppervlakte iets weemoedigs blijft hangen.
Alsof je op een geweldig feest staat en plotseling moet denken aan iemand die er niet meer bij is.
Dat contrast heeft Antonoff altijd goed begrepen.
Zijn muziek gaat zelden uitsluitend over vrolijkheid.
Zelfs wanneer de melodieën opgewekt klinken, hangt er vaak een verlangen naar vroeger in de lucht.
En juist dat maakt Bleachers voor mij interessant.
Blood Brothers sluit aan bij die muzikale traditie.
De herkenbare Bleachers-sfeer is terug: warm, melodieus en met een groot gevoel voor emotionele poprock.
Geen afstandelijke experimenten waarbij je na afloop eerst moet opzoeken of de apparatuur wel goed was aangesloten.
Gewoon een liedje dat je tegemoetkomt.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar Antonoff heeft een belangrijk talent.
Hij begrijpt hoe je een popnummer een bijna filmische uitstraling kunt geven zonder dat het onmiddellijk bombastisch wordt.
Zijn beste werk roept beelden op van nachtelijke autoritten, oude vrienden, verloren zomers en herinneringen die achteraf mooier lijken dan ze destijds waren.
Daarmee bevindt Bleachers zich ergens tussen Bruce Springsteen, The War on Drugs en de melodieuze kant van The Killers.
Niet dat Antonoff die artiesten letterlijk nadoet.
Hij heeft inmiddels voldoende eigen karakter ontwikkeld.
En dat is precies waarom ik zo blij ben met die vertrouwde sound.
Je herkent de muzikale handtekening.
Een bepaalde warmte.
Een gevoel van beweging.
En vooral die combinatie van toegankelijkheid en melancholie die niet iedere popartiest overtuigend weet neer te zetten.
Er zit ook iets ontwapenends in zijn muziek.
Bleachers probeert niet voortdurend de meest vernieuwende band ter wereld te zijn.
Antonoff lijkt vooral geïnteresseerd in het maken van nummers die iets oproepen.
Herinneringen.
Gevoelens.
Of gewoon het verlangen om de volumeknop een stukje verder open te draaien.
Dat laatste is overigens goedkoper dan therapie.
Al vermoed ik dat de buren daar anders over denken.
Toch is er een kanttekening.
De vertrouwde Bleachers-sound is tegelijkertijd de grootste kracht en de voornaamste beperking.
Wie Antonoff al jaren volgt, zal niet onmiddellijk worden verrast door zijn muzikale aanpak.
Soms zou ik graag horen dat hij zijn eigen formule iets nadrukkelijker uitdaagt.
Een onverwachte overgang.
Een scherper randje.
Of een moment waarop de muziek ineens een compleet andere richting inslaat.
Niet omdat het noodzakelijk is.
Maar omdat Antonoff daar muzikaal genoeg talent voor heeft.
Toch vind ik het moeilijk om daar lang over te klagen.
Want Blood Brothers doet precies wat ik hoopte.
Het brengt me terug naar het geluid waarvoor ik Bleachers ben gaan waarderen.
En dat is tegenwoordig helemaal niet vanzelfsprekend.
Veel artiesten zijn zo druk bezig zichzelf opnieuw uit te vinden dat ze onderweg vergeten wat hen oorspronkelijk bijzonder maakte.
Jack Antonoff lijkt dat gelukkig niet vergeten.
Soms is thuiskomen interessanter dan opnieuw verhuizen.
En met Blood Brothers zet Bleachers de deur weer wagenwijd open.
Ik kom graag binnen.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 8,5/10
Melodie: ★★★★½
Vertrouwde Bleachers-sound: ★★★★★
Emotie: ★★★★½
Energie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: de herkenbare Bleachers-sfeer, sterke melodische uitstraling en de vertrouwde combinatie van nostalgie en energie.
Min: muzikaal had Jack Antonoff zijn eigen formule nog iets meer mogen uitdagen.
Voor liefhebbers van: Bruce Springsteen, The War on Drugs, The Killers en melodieuze Amerikaanse indierock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½
Eindoordeel: Blood Brothers laat Bleachers weer klinken zoals ik de band het liefst hoor. Vertrouwd, warm en vol muzikale nostalgie. Jack Antonoff heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden. Gelukkig maar. Het oude draaide nog uitstekend. 8,5/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten