HIQPY – NOTHING (LIVE, KOEPELHAL)
Even dacht ik aan Wolf Alice. Dat is doorgaans een goed teken.
★★★★½ – 8,5/10
Sommige bands klinken live alsof ze hun eigen nummers eindelijk uit de verpakking mogen halen. Hiqpy is er zo eentje.
Bij Nothing, live opgenomen in de Koepelhal, duurt het niet lang voordat mijn muzikale geheugen zich meldt.
Die gitaren.
Die sfeer.
Die combinatie van dromerig en stevig.
Wolf Alice.
Niet meteen de advocaat bellen.
Ik zeg niet dat Hiqpy Wolf Alice nadoet.
Het zit meer in de vibe.
Dat gevoel dat een nummer op het ene moment bijna gewichtloos kan klinken en een halve minuut later ineens tanden krijgt.
Daar hou ik van.
En Nothing profiteert enorm van de liveomgeving.
Je hoort ruimte.
Lucht.
Een band.
Dat laatste klinkt vanzelfsprekend, maar is het in 2026 allang niet meer. Veel muziek wordt tegenwoordig zo grondig gladgestreken dat je bijna verwacht dat ieder foutje na de opname persoonlijk een ontslagbrief krijgt.
Hier mag het ademen.
De gitaren hebben een lichte rafelrand. De drums klinken fysiek en de zang hoeft niet boven ieder instrument uit te torenen.
Alles beweegt samen.
Juist daardoor krijg ik dat Wolf Alice-gevoel.
Niet omdat er één specifieke riff wordt gekopieerd, maar door het contrast tussen schoonheid en lawaai.
Een gitaar mag mooi klinken.
Maar hij mag daarna ook gewoon tegen een muur rijden.
Graag zelfs.
Hiqpy begrijpt dat.
De zang trekt me bovendien het nummer in zonder voortdurend om aandacht te schreeuwen. Er zit iets afstandelijks en kwetsbaars in, maar zodra de band meer kracht zet, blijft de stem overeind.
Dat contrast maakt Nothing interessant.
Het nummer bouwt niet volgens de gebruikelijke pophandleiding waarbij na exact zoveel seconden het refrein moet verschijnen omdat anders ergens een algoritme onrustig wordt.
Het ontwikkelt zich natuurlijker.
Spanning ontstaat.
Verdwijnt.
Komt terug.
En live werkt dat uitstekend.
Je hoort dat deze muziek niet alleen bedoeld is om via oordopjes tijdens het boodschappen doen te consumeren.
Dit wil een zaal in.
Volume omhoog.
Licht erop.
Publiek ervoor.
Klaar.
Mijn kritiek?
De vergelijking met Wolf Alice komt natuurlijk niet uit de lucht vallen.
Hiqpy beweegt zich in een muzikaal gebied waar shoegaze, indierock, grunge en dreampop inmiddels behoorlijk veel bewoners hebben.
Dat is geen probleem, zolang de band uiteindelijk een eigen huis bouwt.
En precies daar zit voor mij nog de ruimte.
Voor een 9 wil ik straks een nummer horen waarvan ik na tien seconden niet denk: Wolf Alice-vibe.
Maar:
Hiqpy.
Punt.
Toch zit deze liveversie daar al behoorlijk dichtbij.
Want wat vooral blijft hangen, is niet de vergelijking.
Het is de energie.
De band klinkt alsof er iets kan gebeuren.
Alsof een nummer niet volledig is dichtgetimmerd voordat de eerste noot gespeeld wordt.
En dat vind ik veel interessanter dan perfectie.
Perfecte muziek hebben we genoeg.
Geef mij maar een gitaar die een beetje schuurt.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 8,5/10
Live-sound: ★★★★★
Gitaar: ★★★★½
Zang: ★★★★½
Sfeer: ★★★★★
Dynamiek: ★★★★½
Eigen gezicht: ★★★★☆
Wolf Alice-vibe: ★★★★★
Plus: prachtige combinatie van dromerige sfeer, rauwe gitaren en echte live-energie.
Min: de invloeden zijn nog hoorbaar; voor de volgende stap mag het eigen Hiqpy-geluid nóg nadrukkelijker naar voren.
Voor liefhebbers van: Wolf Alice, shoegaze, dreampop en alternatieve gitaarmuziek met een rafelrand.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½
Eindoordeel: Nothing klinkt in de Koepelhal alsof Hiqpy precies daar thuishoort: niet keurig opgeborgen in een studio, maar op een podium waar de gitaren mogen ademen en af en toe lelijk mogen doen. Die Wolf Alice-vibe? Absoluut. Maar Hiqpy is interessant genoeg om vooral Hiqpy te blijven volgen. 8,5/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten