U2 – THE GREATEST SHOW ON EARTH
Sorry, U2-haters. Ze kunnen het nog steeds!
★★★★½ – 9/10
Sorry, beste U2-haters. Ik heb slecht nieuws voor jullie. U2 heeft een nieuwe single uitgebracht. En hij is verdraaid goed ook. Sterker nog: met The Greatest Show On Earth bewijzen Bono en zijn mannen dat ze nog altijd grootse muziek kunnen maken. En daar mogen jullie gerust een beetje chagrijnig van worden.
Want laten we eerlijk zijn: U2 is tegenwoordig een band waar je bijna verplicht een mening over moet hebben.
Te groot. Te commercieel. Bono heeft een te grote mond. De band zou zijn beste tijd allang achter zich hebben.
Ik ken de verhalen inmiddels.
Maar ik beoordeel liever de muziek.
En die is hier bijzonder sterk.
Vanaf de eerste gitaarklanken van The Edge zit ik rechtop.
Wat een gitarist!
Dat kenmerkende geluid, die galmende gitaarlijnen en dat fantastische gevoel voor ruimte. Niemand laat een gitaar zo klinken als The Edge.
En onmiddellijk denk ik aan Where the Streets Have No Name.
Niet omdat U2 zichzelf letterlijk herhaalt, maar vanwege diezelfde opbouw. Dat gevoel dat de muziek steeds groter wordt en je langzaam wordt meegenomen naar iets bijzonders.
Ik heb dat gemist.
De gitaarpartijen lijken zich voortdurend verder uit te strekken. De spanning neemt toe en de ritmesectie geeft het nummer precies de kracht die het nodig heeft.
Adam Clayton speelt zijn bas zoals hij dat al vijftig jaar doet: ogenschijnlijk eenvoudig, maar onmisbaar.
En Larry Mullen Jr. laat horen waarom zijn drumwerk zo bepalend is voor het geluid van U2.
Geen overbodig technisch vertoon.
Gewoon een ritme dat het nummer vooruitstuwt.
En dan Bono.
Ik geef toe dat zijn zang me de afgelopen jaren niet altijd even sterk heeft overtuigd.
Soms wilde hij net iets te graag laten horen dat hij nog steeds Bono was.
Maar hier?
Hier zingt hij uitstekend.
Zijn stem heeft karakter, overtuiging en vooral emotie. Hij begint betrekkelijk ingetogen, maar groeit met de muziek mee.
En wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, hoor ik weer die zanger die me ooit wist te raken met With or Without You, Bad en One.
Niet omdat hij nog precies klinkt zoals veertig jaar geleden.
Gelukkig niet.
Een stem mag ouder worden.
Zolang de emotie maar overeind blijft.
En dat gebeurt hier.
Ook tekstueel heeft het nummer iets te vertellen. Liefde, vertrouwen en de vraag hoe je elkaar blijft vasthouden wanneer het leven ingewikkeld wordt.
Geen revolutionair onderwerp, maar Bono weet er nog altijd iets groots van te maken.
De samenwerking met Brian Eno, die meeschreef aan het nummer, is bovendien een mooie verwijzing naar een van de creatiefste periodes uit de geschiedenis van U2.
En dan die videoclip!
Anton Corbijn heeft opnieuw de regie verzorgd. De beelden uit de Californische woestijn passen uitstekend bij de grootse uitstraling van het nummer.
Mooi dat deze samenwerking nog altijd bestaat.
Heb ik ook kritiek?
Een beetje.
Het nummer volgt behoorlijk nadrukkelijk de klassieke U2-formule: ingetogen beginnen, langzaam opbouwen en uiteindelijk groots uitpakken.
Vernieuwend is dat niet bepaald.
Maar waarom zou een band zijn grootste kwaliteit moeten verbergen om modern te klinken?
The Edge hoeft van mij echt niet ineens een synthesizer aan te schaffen om indruk te maken op de TikTok-generatie.
Laat die man alsjeblieft gitaar spelen.
Want dat doet hij nog altijd fenomenaal.
Met The Greatest Show On Earth krijg ik precies wat ik van U2 hoop te horen: sterke melodieën, een indrukwekkende opbouw en een zanger die werkelijk iets te vertellen heeft.
Misschien is dit geen nieuwe Where the Streets Have No Name.
Dat zou ook wel erg veel gevraagd zijn.
Maar het nummer roept wel hetzelfde gevoel op.
En dat is een enorm compliment.
U2 hoeft zichzelf niet opnieuw uit te vinden. Ze moeten vooral blijven doen waar ze zo ontzettend goed in zijn.
Grootse muziek maken.
Sorry, U2-haters. Jullie kunnen weer even achteraan aansluiten. Ik zet het nummer nog een keer op.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Gitaarwerk The Edge: ★★★★★
Zang Bono: ★★★★½
Melodie: ★★★★½
Opbouw: ★★★★★
Originaliteit: ★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: fenomenaal gitaarwerk van The Edge, sterke zang van Bono, prachtige spanningsopbouw en de vertrouwde grootsheid van U2.
Min: weinig vernieuwend; de klassieke U2-formule is duidelijk herkenbaar.
Voor liefhebbers van: U2, Simple Minds, The Alarm en de grootse rockmuziek van de jaren tachtig.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de nummer 1.
Eindoordeel: U2 bewijst dat ze na vijftig jaar nog altijd meeslepende muziek kunnen maken. The Edge schittert, Bono overtuigt en het nummer roept herinneringen op aan hun beste werk.
Je hoeft niet van U2 te houden. Maar beweren dat deze mannen niet meer kunnen spelen? Luister eerst maar eens naar The Greatest Show On Earth.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten