Chelsea Wolfe – Seethe
Tjonge, tjonge… vier nummers gehoord en vier keer raak
Wat gebeurt hier?
Het is pas het begin van de week en normaal gesproken zit ik na vier nieuwe nummers minstens één keer naar mijn luidsprekers te kijken met de vraag waarom ik mezelf dit eigenlijk dagelijks aandoe.
Maar vandaag niet.
Vier nieuwe nummers. Vier goede nummers.
En nummer vier is Chelsea Wolfe met Seethe.
Alweer raak.
Tjonge, tjonge. Als dit zo doorgaat, hebben we vrijdag alleen nog maar ellende over. De muziekgoden zijn zelden een hele week zo gul.
Chelsea Wolfe is natuurlijk geen artiest voor wie vrolijk fluitend door het leven gaat. Haar muzikale wereld is donker, broeierig en soms behoorlijk ongemakkelijk. Ze beweegt al jaren tussen gothic, folk, industrial, alternative rock en experimentele muziek.
En Seethe past daar prachtig tussen.
Vanaf de eerste momenten hangt er spanning in de lucht. Geen enorm refrein dat onmiddellijk probeert je aandacht te grijpen, maar een productie die langzaam dichterbij komt.
En dan hoor ik ineens PJ Harvey.
Een beetje.
Niet letterlijk. Wolfe probeert absoluut niet Polly Jean na te doen. Het zit vooral in die rauwheid, de donkere gitaarstructuren en het idee dat een nummer niet voortdurend mooi hoeft te klinken om juist heel mooi te zijn.
Dat vind ik interessant.
Maar ergens hoor ik ook een klein snufje Florence + The Machine.
Alleen zonder het theatrale.
Bij Florence Welch krijg je soms het gevoel dat zelfs het halen van een brood bij de bakker moet worden begeleid door een harp, twaalf dansers en een jurk van zeven meter lang.
Chelsea Wolfe doet het tegenovergestelde.
Zij doet het licht uit.
Zet één lamp in de hoek.
En begint.
Geen grote gebaren nodig.
De stem van Wolfe is daarbij misschien wel haar grootste kracht. Ze kan breekbaar klinken zonder zwak te worden en dreigend zonder te hoeven schreeuwen. Haar zang zweeft soms boven de instrumentatie en verdwijnt vervolgens weer tussen de donkere lagen.
Dat geeft Seethe iets hypnotiserends.
En gelukkig kabbelt het niet.
Dat woord heb ik de afgelopen tijd iets te vaak moeten gebruiken. Mooie stem, mooie productie, mooi liedje en drie minuten later weet ik niet meer wat ik gehoord heb.
Hier gebeurt dat niet.
Seethe heeft rafelranden.
Het schuurt.
Er zit iets onder de oppervlakte waarvan je niet precies weet wanneer het naar buiten komt. Daardoor blijf je luisteren.
Met een koptelefoon wordt het nog interessanter. Kleine geluiden verschijnen op de achtergrond en de productie blijkt veel gelaagder dan tijdens een oppervlakkige eerste luisterbeurt.
Dit is muziek die groeit.
En dan realiseer ik me opnieuw:
dit is vandaag nummer vier.
Vier nieuwe nummers en nog geen echte misser.
Ik vertrouw het niet helemaal.
De Alternatieve Muziekman zegt
Seethe is opnieuw een uitstekend nummer van Chelsea Wolfe. Ik hoor een beetje PJ Harvey, een klein snufje Florence + The Machine, maar dan zonder de theatrale uitbarstingen.
Donker, gelaagd, rauw en spannend.
Precies genoeg melodie om je binnen te halen en genoeg vreemde randjes om ervoor te zorgen dat je blijft.
Vier nummers gehoord. Vier keer goed.
Tjonge, tjonge.
Wat een begin van de week.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Als nummer vier van de dag Chelsea Wolfe is en zelfs die alweer raak schiet, begin ik bijna zenuwachtig te worden. Dit kan onmogelijk de hele week zo doorgaan.
https://youtu.be/J2U1MnwfgPc?si=-Q-aNjQ4SxR60TRv
Geen opmerkingen:
Een reactie posten