James Blunt – aardig, maar waar is het eigen gezicht?
Niet slecht, alleen had deze recensie ook over tien andere liedjes kunnen gaan
James Blunt en You’re Beautiful. Het lijkt bijna wettelijk verplicht om die twee in één zin te noemen. Dus bij deze, dan hebben we dat alvast gehad.
En het bizarre is: die enorme doorbraakhit is inmiddels 21 jaar oud.
Eenentwintig jaar.
Dat is zo'n mededeling waarbij je even controleert of iemand niet stiekem tien jaar van je leven heeft gestolen. Maar nee. De tijd gaat gewoon angstaanjagend snel.
Het is tegelijkertijd een beetje oneerlijk tegenover Blunt dat we steeds bij You’re Beautiful uitkomen. Alsof de man daarna zijn piano heeft dichtgeklapt en twee decennia koffie is gaan drinken. Hij heeft ondertussen genoeg albums en singles uitgebracht en regelmatig bewezen dat er meer achter hem schuilgaat dan die ene wereldhit.
En nu is er weer nieuw werk.
Laat ik beginnen met het goede nieuws: slecht is het absoluut niet.
Blunt kan nog altijd zingen. Zijn stem is direct herkenbaar en bezit die licht breekbare klank waarmee hij emotionele popliedjes moeiteloos kan dragen. De productie klinkt warm, de instrumentatie staat keurig op zijn plek en de melodie doet precies wat een melodie in dit soort nummers hoort te doen.
En daar zit meteen het probleem.
Alles doet precies wat het hoort te doen.
Je voelt bijna wanneer de instrumenten iets groter gaan worden. Je weet wanneer het refrein arriveert. Vervolgens komt er nog een stukje waarin de emotie een tandje omhoog moet en uiteindelijk krijgen we de nette afronding.
Vakwerk.
Absoluut.
Maar waar is de verrassing?
Het probleem met dit nummer is niet dat ik er iets vervelends in hoor. Het probleem is juist dat ik nauwelijks iets hoor waarop ik kritiek kán hebben.
En dat is gevaarlijk.
Ik zou hier gemakkelijk een alinea kunnen schrijven over de warme productie, de kwetsbare zang, de verzorgde opbouw en het gevoelige refrein.
Vervolgens verander ik bovenaan James Blunt in de naam van tien andere singer-songwriters en waarschijnlijk merkt niemand iets.
Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Blunt heeft namelijk persoonlijkheid genoeg. Wie zijn interviews en sociale media volgt, weet dat hij ontzettend veel humor en zelfspot heeft. Soms zou ik willen dat iets meer van die eigenzinnigheid ook zijn muziek binnensloop.
Maak het eens lelijk.
Laat ergens een instrument ontsporen.
Doe iets onverwachts met de productie.
Geef mij één moment waarop ik denk: dit had alleen James Blunt kunnen bedenken.
Nu blijft het vooral keurig.
En zoals ik vaker schrijf: "keurig" is zelden het woord waarmee een klassieker begint.
De Alternatieve Muziekman zegt: James Blunt maakt opnieuw een professioneel en aangenaam popnummer. Zijn herkenbare stem is er, de melodie klopt en muzikaal valt er nauwelijks iets verkeerds aan te wijzen. Maar juist daardoor blijft het zo anoniem. Ik kan gemakkelijk een complete alinea over dit nummer schrijven die ook bij tien andere hedendaagse popballads past.
Slecht?
Zeker niet.
Mooi?
Best wel.
Bijzonder?
Nee.
En na 21 jaar hoeven we echt geen tweede You’re Beautiful. Maar een nummer waarvan ik over 21 jaar de titel nog weet, zou wel leuk zijn.
★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren
Cijfer: 6,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Originaliteit: ⭐⭐☆☆☆
James Blunt kan veel meer dan You’re Beautiful. Juist daarom is het jammer wanneer een nieuw nummer vooral klinkt alsof het door heel veel anderen óók gemaakt had kunnen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten