Orville Peck – Already Gone
Help, ben ik besmet met het countryvirus?
Ik heb een ingewikkelde relatie met countrymuziek.
Laten we het een haat-liefdeverhouding noemen, waarbij de haat het meestal nét iets vaker wint. Een akoestische gitaar, een cowboyhoed en iemand die begint over een verlaten snelweg zijn voor mij normaal gesproken voldoende redenen om voorzichtig richting uitgang te bewegen.
Ook Orville Peck heeft mij niet altijd kunnen overtuigen. Zijn vorige nummer deed mij eigenlijk weinig. Mooie stem, bijzondere uitstraling, allemaal prima – maar muzikaal mocht iemand anders het hebben.
En dan gebeurt er iets vervelends.
Already Gone is goed.
Sterker nog: ik vind het écht goed.
Wat is hier aan de hand?
Ben ik ongemerkt besmet geraakt met het countryvirus? Moet ik binnenkort cowboylaarzen kopen? Staat er over drie maanden een pick-up voor de deur?
Of is de verklaring veel eenvoudiger?
Want Already Gone is natuurlijk country, maar het nummer heeft tegelijkertijd een opvallend sterke popsound. De melodie staat veel nadrukkelijker vooraan dan de traditionele country-elementen. Alles klinkt ruim, warm en toegankelijk.
En ineens moet ik zelfs een beetje denken aan Budapest van George Ezra.
Niet omdat Peck hier een kopie van maakt. Zeker niet. Maar er zit iets in die ontspannen, voortrollende melodie en de combinatie van folk, pop en een licht rootsachtig gevoel waardoor mijn hoofd die verbinding maakt.
En dat bedoel ik positief.
Het belangrijkste wapen blijft natuurlijk Pecks stem.
Wat een geluid.
Die diepe bariton kan normaal gesproken voor mijn smaak iets té nadrukkelijk dat Amerikaanse countrygevoel oproepen, maar bij Already Gone valt alles ineens op zijn plaats. De stem geeft het nummer warmte en karakter zonder dat het een karikatuur wordt.
Dat laatste vind ik belangrijk.
Country kan voor mij soms klinken alsof iemand een boodschappenlijst heeft gemaakt: akoestische gitaar? Check. Gebroken hart? Check. Amerikaanse weg? Check. Nog ergens een steelgitaar? Prima, klaar.
Already Gone ontsnapt daaraan.
Dit voelt vooral als een goed popliedje met countrybloed in de aderen.
Het refrein helpt enorm. Het is toegankelijk zonder goedkoop te worden en blijft na een paar luisterbeurten behoorlijk irritant – in positieve zin – in mijn hoofd zitten.
En daar zit misschien mijn antwoord.
Ik ben waarschijnlijk niet ineens countryliefhebber geworden.
Ik hou gewoon van goede liedjes.
Als een countryartiest met een sterke melodie, een mooie productie en voldoende popgevoel komt, blijkt mijn muzikale voordeur helemaal niet zo stevig op slot te zitten als ik zelf dacht.
Dat is enigszins verontrustend.
Straks ga ik Ella Langley nog vrijwillig draaien.
Nee.
Zo ver zijn we gelukkig nog niet.
De Alternatieve Muziekman zegt: wonderen zijn de wereld niet uit. Na een vorige Orville Peck-single die mij nauwelijks iets deed, is Already Gone ineens raak. De diepe stem, de warme productie en vooral die toegankelijke popsound werken verrassend goed. Heel in de verte hoor ik zelfs iets van het ontspannen folkpopgevoel van George Ezra's Budapest.
Country?
Ja.
Pop?
Ook.
Goed?
Verdorie, ja.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 8,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Countryvirus: 🤠🤠🤠☆☆
Misschien ben ik niet besmet met het countryvirus. Misschien heeft Orville Peck gewoon eindelijk het juiste medicijn gevonden: een verdomd goed popliedje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten