Radio Free Alice – Crying With You
Australië? Dit klinkt alsof Manchester in 1982 een geheime kolonie heeft gesticht
Er gebeurt momenteel iets merkwaardigs in Australië.
Je ontdekt een nieuwe gitaarband, hoort een geweldige baslijn, een paar hoekige gitaren en een zanger die klinkt alsof hij minstens drie regenachtige winters in Manchester achter de rug heeft — en vervolgens blijkt die band gewoon uit Melbourne te komen.
Radio Free Alice is daar een prachtig voorbeeld van.
En Crying With You maakt het alleen maar erger.
Of beter.
Want wat een heerlijk nummer.
Radio Free Alice bestaat uit Noah Learmonth, Jules Paradiso, Michael Phillips en Lochie Dowd en heeft zich de afgelopen jaren razendsnel ontwikkeld tot een van de interessantste Australische postpunkbands. Nu is er eindelijk groot nieuws: op 30 oktober verschijnt hun debuutalbum What’s In Between via Atlantic Records. Crying With You opent die plaat.
En dat album staat vanaf nu behoorlijk dik omcirkeld in mijn agenda.
Want Crying With You heeft iets wat ik ontzettend graag hoor:
vaart.
De bas duwt het nummer voortdurend vooruit. De gitaren zijn scherp en melodieus en daar bovenop hangt de stem van Noah Learmonth, die voor mij rechtstreeks uit de Britse postpunkgeschiedenis lijkt te komen.
Ik hoor New Order.
Ik hoor een beetje The Smiths.
En ja, af en toe zit er in die zang zelfs iets van Morrissey.
Maar gelukkig zonder dat het een verkleedpartij wordt.
Dat is belangrijk, want inmiddels lopen er genoeg jonge bands rond die een oude synthesizer kopen, een regenjas aantrekken en denken dat ze daarmee automatisch postpunk maken.
Radio Free Alice heeft iets anders:
liedjes.
Sterker nog, Crying With You ontstond uit twee verschillende nummers. Tijdens een schrijfsessie in Joshua Tree in Californië had de band een couplet en een refrein die oorspronkelijk helemaal niet bij elkaar hoorden. Ze plakten de twee ideeën aan elkaar en juist daaruit ontstond deze single.
Dat vind ik mooi.
Soms moet je blijkbaar twee halve nummers hebben om één heel goed nummer te krijgen.
En dat Britse gevoel blijft fascinerend.
Deze jongens komen uit Australië, maar als iemand mij Crying With You zonder verdere informatie had laten horen en vervolgens had gezegd:
"Vergeten Factory Records-single, Manchester, 1982."
dan had ik waarschijnlijk geantwoord:
ja, natuurlijk.
Alleen is Factory Records al heel lang dicht en waren de leden van Radio Free Alice toen nog lang niet geboren.
Dus is dit eigenlijk nog nostalgie?
Misschien niet.
Misschien bewijst een goede nieuwe generatie gewoon dat postpunk geen jaartal heeft.
Het debuutalbum wordt bovendien geproduceerd met Peter Katis, een naam die onmiddellijk vertrouwen geeft: hij werkte eerder met onder anderen Interpol, The National en Death Cab for Cutie.
Aha.
Dan begrijp ik nóg beter waarom mijn oren zo snel overeind gingen staan.
De Alternatieve Muziekman zegt
Australië blijft momenteel maar goede gitaarbands afleveren.
En Radio Free Alice behoort voor mij absoluut tot de interessantste.
Crying With You heeft de voortstuwende kracht van vroege New Order, een beetje van die typische Britse postpunkmelancholie en vooral een verdomd pakkende melodie.
Nostalgisch?
Ja.
Maar ouderwets?
Geen seconde.
En dat debuutalbum op 30 oktober?
Kom maar door.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
New Order-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Britse factor voor vier Australiërs: ⭐⭐⭐⭐⭐
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Crying With You klinkt alsof Manchester in 1982 stiekem een paar postpunkzaadjes naar Australië heeft gestuurd. Veertig jaar later komen ze eindelijk boven de grond. En ze klinken verdraaid goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten