Royal Blood – Ten Over Ten
Alweer stevig. Alweer hard. Maar verdorie, alweer goed
Bij Royal Blood hoef je zelden bang te zijn dat je per ongeluk bij een rustig singer-songwriterliedje bent beland. Mike Kerr en Ben Thatcher zijn niet bepaald het type muzikanten dat halverwege denkt: zullen we de versterkers eens uitzetten en er een gevoelig akoestisch momentje van maken?
Nee.
Stekker erin.
Volume omhoog.
En gaan.
Met Ten Over Ten is het opnieuw raak. Vanaf de eerste seconden krijg je die typische Royal Blood-aanval: een basgitaar die weigert zich als normale basgitaar te gedragen, drums die met flinke kracht door het nummer heen beuken en een productie waarbij je bijna automatisch controleert of de buren thuis zijn.
Alweer stevig dus.
Maar ook: alweer goed.
Dat is misschien wel het merkwaardige aan Royal Blood. Op papier zou de formule na verloop van tijd behoorlijk beperkt kunnen worden. Twee mannen. Bas. Drums. Effectpedalen. Veel lawaai. Klaar.
Alleen blijkt die beperking juist hun kracht.
Mike Kerr haalt opnieuw geluiden uit zijn bas waarvan je zou zweren dat er minstens twee gitaristen ergens in de studio verstopt zitten. De riffs zijn zwaar en smerig, maar bevatten genoeg groove om te voorkomen dat Ten Over Ten verandert in een massief blok herrie.
En dan Ben Thatcher.
Wat een drummer.
Hij probeert niet ieder gaatje vol te slaan, maar geeft het nummer precies de dreun die het nodig heeft. Kerr en Thatcher spelen zo strak samen dat je soms vergeet dat Royal Blood uit slechts twee mensen bestaat.
Het refrein doet vervolgens wat een goed Royal Blood-refrein hoort te doen: de deur intrappen.
Geen subtiliteit.
Geen excuses.
Gewoon gáán.
Normaal gesproken ben ik bij dit soort stevige rock altijd een beetje bang dat een band hardheid verwart met kwaliteit. Een versterker op elf zetten maakt een middelmatig nummer tenslotte nog steeds een middelmatig nummer. Alleen iets luider.
Bij Ten Over Ten zit er gelukkig een liedje onder het geweld.
De melodie blijft hangen. De riff heeft karakter en de dynamiek zorgt ervoor dat het nummer blijft bewegen. Het is niet drie minuten lang dezelfde muur van geluid.
Vernieuwend?
Nou, laten we niet overdrijven.
Wie Royal Blood al langer volgt, zal hier niet van zijn stoel vallen omdat de band ineens een compleet nieuw muzikaal universum heeft ontdekt. Dit ligt keurig binnen hun bekende territorium.
Maar soms hoef ik helemaal geen revolutie.
Als een band zijn eigen formule zo goed beheerst, mag die formule best nog een ronde mee.
En eerlijk is eerlijk: dit lijkt me vooral live een monster. Zo'n nummer waarbij de eerste riff wordt ingezet en een festivalweide onmiddellijk begrijpt wat de bedoeling is.
De Alternatieve Muziekman zegt: Ten Over Ten is opnieuw stevig, hard en onmiskenbaar Royal Blood. Mike Kerr laat zijn bas weer klinken alsof er een complete gitaarsectie achter hem staat en Ben Thatcher ramt de boel heerlijk vooruit. Echt verrassend is het niet, maar daarvoor is het simpelweg te goed uitgevoerd om moeilijk over te doen.
Alweer stevig?
Ja.
Alweer Royal Blood?
Absoluut.
Alweer goed?
Verdorie, ook dat.
★★★★☆ (4 van de 5 sterren)
Cijfer: 8,6/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Live-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
De titel zegt Ten Over Ten. Zo ver ga ik nog nét niet. Maar zet dit straks op een festival heel hard over de speakers en kom dan nog maar eens vragen of ik mijn cijfer wil aanpassen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten