DIIV – The Fountain
DIIV en A.G. Cook: dat belooft héél veel voor het nieuwe album
Soms zie je de naam van een producer naast die van een band staan en denk je eerst: hoe gaat dát in hemelsnaam samen? Bij DIIV en A.G. Cook had ik precies dat gevoel. DIIV kennen we van dromerige gitaren, shoegaze, mistige vocalen en muziek die soms klinkt alsof iemand My Bloody Valentine door drie lagen bewolking heeft gehaald. A.G. Cook komt uit een heel andere hoek: elektronische pop, vervormde geluiden en producties waarin de computer niet wordt verstopt, maar juist als instrument wordt gevierd.
En dan hoor je The Fountain.
Ineens begrijp je het.
Want wat een heerlijke combinatie blijkt dit te zijn.
Vanaf de opening hoor je onmiddellijk dat DIIV nog steeds DIIV is. De gitaren zweven, de zang van Zachary Cole Smith lijkt ergens vanachter een dikke laag mist te komen en de hele compositie bezit die melancholische schoonheid die de band zo herkenbaar maakt.
Maar onder die vertrouwde oppervlakte gebeurt iets nieuws.
De productie voelt scherper, moderner en soms bijna onnatuurlijk helder. Kleine elektronische details bewegen tussen de gitaren door. Klanken worden uitgerekt, vervormd en weer terug het arrangement in gestuurd. A.G. Cook probeert DIIV gelukkig niet te veranderen in een hyperpopband. Dat zou ongeveer hetzelfde zijn als een discobal ophangen in een klooster.
Hij doet iets veel slimmers.
Hij vergroot juist uit wat DIIV al interessant maakte.
De gitaren klinken nog ruimtelijker. De stiltes voelen groter. De vervorming krijgt meer detail en de zang lijkt nog verder weg te zweven. Daardoor ontstaat een fascinerende combinatie van organische shoegaze en moderne elektronische productie.
En The Fountain heeft tijd nodig.
Na één luisterbeurt dacht ik: mooi.
Na drie keer: hé, daar gebeurt veel meer.
En vervolgens ga je met een koptelefoon luisteren en ontdek je kleine details die je eerder volledig gemist hebt.
Precies dát soort muziek vind ik interessant.
DIIV behoort sowieso tot die bands waarbij sfeer belangrijker is dan een traditioneel refrein. Verwacht dus geen liedje waarbij je na veertig seconden luidkeels kunt meezingen. The Fountain trekt je eerder langzaam een klankwereld binnen.
En A.G. Cook blijkt daarvoor een verrassend goede gids.
Het interessantste is misschien wel wat deze samenwerking betekent voor het nieuwe album. Als dit nummer representatief is voor de richting waarin DIIV beweegt, dan kunnen we iets bijzonders verwachten. Niet een band die haar shoegazeverleden weggooit, maar eentje die onderzoekt hoeveel verder dat geluid nog kan worden opgerekt.
Dat maakt mij behoorlijk nieuwsgierig.
Want shoegaze beleeft de laatste jaren sowieso een opmerkelijke opleving. Veel nieuwe bands kopiëren echter vooral het geluid van begin jaren negentig. DIIV doet met The Fountain iets veel interessanters: ze kijken vooruit.
De Alternatieve Muziekman zegt: The Fountain is een prachtige nieuwe stap voor DIIV. De melancholie, zwevende gitaren en dromerige zang zijn gebleven, maar dankzij A.G. Cook krijgt het geheel een elektronische glans en extra diepte. Geen producer die zijn eigen stempel er met geweld op drukt, maar iemand die precies begrijpt wat deze band nodig heeft. Hoe vaker je luistert, hoe meer je hoort.
En vooral: als dit de voorbode is van het nieuwe album, dan belooft dat heel wat.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
Waarschijnlijk geen grote radiohit, maar dat zal DIIV een zorg zijn. The Fountain is veel belangrijker dan dat: het klinkt als het begin van een nieuw hoofdstuk. En met A.G. Cook achter de knoppen zou dat hoofdstuk weleens een heel bijzondere kunnen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten