Spencer Sutherland – Somebody’s Gonna Love Me
Mick Jagger + Freddie Mercury + een snuf YUNGBLUD… maar vind ik dit nou geweldig of verschrikkelijk?
Er zijn nummers waarbij je na één luisterbeurt precies weet waar je aan toe bent. Goed. Slecht. Mooi. Saai.
En dan heb je Somebody’s Gonna Love Me van Spencer Sutherland.
Ik heb hem inmiddels meerdere keren gehoord en weet het nog steeds niet.
Vind ik dit fantastisch?
Of verschrikkelijk?
Het antwoord verandert ongeveer iedere dertig seconden.
Vanaf het begin maakt Sutherland duidelijk dat subtiliteit vandaag vrij heeft genomen. Alles moet groot. De zang, de gitaren, de achtergrondvocalen, het refrein en vooral Spencer zelf. Hij zingt niet alsof er een microfoon voor hem staat, maar alsof Wembley vol zit en zelfs de mensen op de achterste rij zonder geluidsinstallatie bereikt moeten worden.
De vergelijking met Queen – Somebody to Love ligt bijna voor het oprapen. De theatrale zang, de gospelachtige achtergrondvocalen en dat gevoel dat ieder refrein nóg groter moet dan het vorige.
En vervolgens denk je aan Mick Jagger.
Sutherland heeft iets van Jaggers bravoure en combineert dat met de vocale acrobatiek van Freddie Mercury.
“It’s like if Mick Jagger and Freddie Mercury had a kid.”
Ja.
Eigenlijk wel.
Maar ik hoor ook iets anders: YUNGBLUD.
Niet zozeer muzikaal, maar in de manier waarop alles wordt gebracht. Ook YUNGBLUD kan behoorlijk over the topzijn. Grote gebaren, veel energie en een uitstraling alsof ieder optreden het laatste concert op aarde is.
Alleen heeft YUNGBLUD iets belangrijks geleerd: onder al dat theater moet uiteindelijk een verdomd goed liedje zitten.
Neem bijvoorbeeld Hello Heaven, Hello. Ook bepaald geen nummer dat voorzichtig bij de voordeur aanklopt. Het stormt naar binnen, gooit zijn jas op de grond en begint aan een complete rockopera. Maar daaronder zit een compositie die overeind blijft.
En precies daar begint mijn twijfel bij Spencer Sutherland.
Als je alle vocale acrobatiek, gospelkoortjes en theatrale productie van Somebody’s Gonna Love Me zou verwijderen, hoe sterk is het lied dan nog?
Ik weet het niet.
Het refrein blijft absoluut hangen en Sutherland kan fenomenaal zingen. Daarover geen discussie. Maar soms voelt het alsof hij zo graag wil bewijzen wat hij allemaal kan, dat het nummer zelf ergens achter hem aan probeert te rennen.
Het is heel veel Spencer Sutherland.
Misschien iets te veel.
Tegelijkertijd heb ik duizend keer liever een artiest die te veel probeert dan eentje die een veilig Spotify-liedje van twee minuten en veertig seconden produceert dat niemand kwaad doet en drie minuten later alweer vergeten is.
Deze plaat vergeet je in ieder geval niet.
En misschien zit juist daar zijn kracht.
De Alternatieve Muziekman zegt: Somebody’s Gonna Love Me klinkt alsof Mick Jagger en Freddie Mercury samen een muzikaal kind hebben gekregen dat vervolgens een paar platen van YUNGBLUD heeft opgezet. Theatraal, schaamteloos groot en soms vermoeiend. Alleen: over-the-top zijn is geen probleem wanneer het lied eronder sterk genoeg is. YUNGBLUD bewijst dat bijvoorbeeld met Hello Heaven, Hello. Bij Spencer Sutherland twijfel ik daar nog over.
Vind ik het geweldig of verschrikkelijk?
Ik ben er nog steeds niet uit.
Maar ik heb het inmiddels wel vijf keer gedraaid.
En misschien zegt dát uiteindelijk genoeg.
★★★½☆ (3,5 van de 5 sterren)
10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Theatergehalte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Eén ding is zeker: saai is Spencer Sutherland absoluut niet. Nu nog iets minder Freddie willen zijn en iets meer Spencer durven worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten