Desperate Journalist – Terrible Years
Terrible Years? Welnee. Dit is gewoon een heerlijke bak postpunkherrie
Soms zegt een titel precies wat je krijgt.
En soms zit hij er heerlijk naast.
Terrible Years van Desperate Journalist klinkt alsof we ons moeten voorbereiden op een kwartier ellende, drie mislukte relaties, een kapotte cv-ketel en een belastingaanslag die op vrijdagmiddag binnenkomt.
Maar zodra het nummer begint denk ik vooral:
Terrible? Waar dan?
Want dit is een heerlijke bak herrie.
Desperate Journalist is zo'n Britse band waarbij ik na een paar seconden alweer weet waarom ik van postpunk houd. Die gitaren. Die bas. Dat donkere randje. De drums die niet beleefd vragen of ze binnen mogen komen, maar de voordeur gewoon meenemen.
En daar bovenop de stem van Jo Bevan.
Niet lief.
Niet netjes.
Maar precies goed.
Het mooie aan Terrible Years is dat de band nergens probeert postpunk opnieuw uit te vinden. Gelukkig maar. Soms lijkt het alsof iedere nieuwe gitaarband verplicht moet verklaren dat ze "het genre naar een compleet nieuw niveau brengen".
Waarom?
Als je een goede gitaar, bas, drums, spanning en een sterke zangeres hebt, ben ik al een behoorlijk eind tevreden.
Maak er dan gewoon een geweldig nummer van.
Dat doet Desperate Journalist hier.
De gitaren hebben dat typische scherpe, licht schurende geluid waar ik onmiddellijk voor val. Ik hoor flarden van donkere jaren-tachtig-new wave, goth en indierock, maar nergens voelt het alsof de band in een museum rondloopt.
Dit leeft.
Sterker nog: dit rammelt heerlijk door.
En misschien is dat precies wat ik vandaag nodig had.
Want eerder deze week kregen we genoeg keurige nummers die muzikaal keurig binnen de lijntjes kleurden. Daar is niets mis mee, maar af en toe wil je dat iemand de kleurplaat gewoon verscheurt en de versterker harder zet.
Desperate Journalist begrijpt dat.
Wat ik vooral goed vind, is dat de herrie nooit zomaar herrie wordt.
Onder al die gitaren zit namelijk gewoon een sterke melodie.
Dat wordt bij postpunk nog weleens vergeten. Donkere kleding, serieus kijken, gitaar op standje betonmolen – prachtig allemaal, maar uiteindelijk wil ik ook een liedje onthouden.
Terrible Years blijft hangen.
En dan die titel.
Hoe vaker ik luister, hoe grappiger ik hem vind.
Want als dit de soundtrack van terrible years moet zijn, mogen ze van mij muzikaal nog wel even voortduren.
De Alternatieve Muziekman zegt
Terrible Years?
Nee hoor.
Terrific noise.
Dit is Desperate Journalist zoals ik postpunk graag hoor: donker, energiek, scherp en met gitaren die niet voor de gezelligheid zijn meegenomen.
Een beetje new wave, een beetje goth, veel postpunk en vooral:
een heerlijke bak herrie.
Zet hem niet zachtjes aan tijdens het stofzuigen.
Zet hem hard genoeg zodat stofzuigen voorlopig geen enkele zin meer heeft.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaarherrie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Desperate Journalist noemt het Terrible Years. Ik hoor vooral een paar heerlijke minuten. Als dit terrible is, heb ik blijkbaar jarenlang de verkeerde definitie gebruikt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten