Wolf Alice – Hit The Sky
Countrylaarzen aan, stevige drums erbij… maar wanneer gaat het nummer nu écht vliegen?
Bij Wolf Alice weet je gelukkig nooit helemaal wat je krijgt. De Britse band kan van dromerige shoegaze naar stevige alternatieve rock springen en vervolgens een popmelodie uit de kast trekken alsof dat allemaal de normaalste zaak van de wereld is.
Daar hou ik van.
En nu is er Hit The Sky.
De titel belooft nogal wat.
De hemel raken.
Dan verwacht ik op zijn minst dat we ergens onderweg een beetje loskomen van de grond.
Maar dat gebeurt helaas nauwelijks.
Wolf Alice kiest ditmaal voor duidelijke country- en americana-invloeden. Dat had bij mij onmiddellijk gevaarlijk terrein kunnen zijn, want mijn haat-liefdeverhouding met country is inmiddels bekend. Bij Orville Peck bleek onlangs dat ik zowaar vatbaar ben voor het countryvirus, mits er onder de cowboyhoed maar een verdomd goed liedje zit.
Bij Wolf Alice vind ik die countrykleur eigenlijk best interessant.
Het klinkt anders.
Een beetje vreemd zelfs.
En vooral: niet alsof de band plotseling heeft besloten een standaard Nashville-plaat op te nemen.
Gelukkig maar.
De drums stampen ondertussen behoorlijk door. Je verwacht daardoor voortdurend dat Hit The Sky ieder moment gaat openbreken.
Daar!
Nu komt-ie!
Nee.
Misschien bij het volgende refrein?
Ook niet.
En daar zit voor mij het probleem.
Het nummer heeft ritme, maar vreemd genoeg geen echte vaart. Dat lijkt tegenstrijdig, maar het kan wel degelijk. De motor draait, de wielen bewegen en toch heb je na drie minuten het gevoel dat de handrem er nog een beetje op staat.
Er gebeurt simpelweg te weinig.
Gelukkig hebben we Ellie Rowsell.
Haar stem blijft een van de grootste wapens van Wolf Alice. Ze kan klein, verleidelijk en bijna breekbaar zingen en vervolgens zonder waarschuwing veel groter worden. Ook hier laat ze horen hoeveel kleur er in haar stem zit.
Maar zelfs Rowsell kan niet in haar eentje het complete nummer dragen.
Ik mis de muzikale tegenreactie.
Een gitaar die ineens uitbreekt.
Een refrein dat groter wordt.
Een onverwachte tempowisseling.
Desnoods een totaal misplaatste banjo. Doe iets!
Nu voelt Hit The Sky voor mij een beetje als een schets van een heel goed Wolf Alice-nummer waarvan iemand iets te vroeg heeft gezegd: ja hoor, klaar, uitbrengen maar.
Dat is jammer, want de basis is interessant.
Country en americana gecombineerd met Wolf Alice? Daar zit absoluut iets in. Ik zou zelfs graag horen dat ze dat terrein verder verkennen.
Maar dan moet de compositie wel meegaan.
De Alternatieve Muziekman zegt
Hit The Sky is zeker geen slecht nummer. De americana- en countryinvloeden geven Wolf Alice een verrassende nieuwe kleur en Ellie Rowsell zingt zoals altijd uitstekend.
Alleen wacht ik het hele nummer op de start.
Die stampende drums beloven beweging, maar de compositie blijft te veel op dezelfde plek staan. Juist van een band als Wolf Alice verwacht ik dat één onverwacht moment alles ondersteboven gooit.
Dat moment ontbreekt.
Mooi experiment? Ja.
Volledig geslaagd? Nee.
En die titel?
Hit The Sky?
Voorlopig blijven we toch vooral een meter boven de grond hangen.
★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren
Cijfer: 7,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Ellie Rowsell: ⭐⭐⭐⭐⭐
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Afwerking: ⭐⭐⭐☆☆
Wolf Alice verdient alle aandacht van de wereld. Juist daarom mag je streng zijn. De ideeën zijn er, Ellie is er, de stampende drums zijn er. Nu nog dat ene moment waarop Hit The Sky daadwerkelijk opstijgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten