Bloc Party – Pigwig
Über-Brits. The Jam, vroege postpunk, hoekige gitaren – mijn zwakke plek is weer gevonden
Sommige nummers hoeven bij mij nauwelijks moeite te doen.
Een hoekige gitaar.
Een bas die begint te rennen.
Een nerveus drumritme.
Een zanger die onmiskenbaar Brits klinkt.
En klaar.
Mijn zwakke plek gevonden.
Pigwig van Bloc Party is zo'n nummer. Vanaf de eerste seconden hoor ik Groot-Brittannië. Niet een beetje Brits, maar über-Brits. Alsof iemand veertig jaar Britse gitaarmuziek in een blender heeft gegooid en vervolgens Kele Okereke heeft gevraagd er vooral Bloc Party van te maken.
En gek genoeg hoor ik hier zelfs The Jam in.
Niet letterlijk. Pigwig klinkt natuurlijk niet alsof Paul Weller ineens bij Bloc Party is komen spelen. Maar die strakke, stuwende energie, dat hoekige gitaarwerk en vooral dat typisch Britse gevoel brengen mij af en toe terug naar The Jam.
Daar tussendoor hoor ik weer vroege postpunk, new wave en natuurlijk gewoon het oude Bloc Party.
Heerlijk.
Het knappe is dat je deze band na een paar seconden herkent. Ook andere recensenten wijzen bij Pigwig juist op die typische nerveuze ritmesectie en het hoekige gitaarspel waarmee Bloc Party teruggrijpt naar de energie van hun vroegere werk.
Maar Pigwig is eigenlijk helemaal geen boos postpunknummer.
Integendeel.
Het is een liefdesliedje.
De titel was de koosnaam die Kele Okereke tijdens een relatie kreeg, ontleend aan een personage uit de wereld van Beatrix Potter. Het nummer kijkt terug op een romantische trip naar de kust en het moment waarop hij besefte dat hij echt verliefd was geworden. Okereke noemt het zelf een van de liefste nummers van het komende album.
En daardoor wordt Pigwig eigenlijk nog leuker.
De muziek rent vooruit alsof de trein naar Manchester over vier minuten vertrekt, terwijl de tekst juist terugkijkt op een dierbare herinnering.
Die tegenstelling werkt.
En Trevor Horn zit erachter
Nog iets waardoor mijn oren onmiddellijk overeind gaan staan: het nieuwe Bloc Party-album Anatomy Of A Brief Romance is geproduceerd door Trevor Horn.
Ja.
Die Trevor Horn.
De man die in zijn carrière onder meer werkte met Pet Shop Boys, Frankie Goes To Hollywood en Grace Jones. Het album verschijnt op 11 september, telt veertien nummers en vertelt chronologisch het verhaal van een relatie: verliefd worden, twijfel, uiteenvallen en uiteindelijk herstel. Pigwig bevindt zich nog in dat eerste, gelukkige gedeelte.
Dat maakt mij behoorlijk nieuwsgierig.
Want Bloc Party en Trevor Horn klinkt op papier misschien als een enigszins vreemde combinatie.
Maar hier?
Het werkt.
Horn poetst de band gelukkig niet zo glad dat alle scherpe randjes verdwijnen. Die gitaren mogen nog steeds prikken. De ritmesectie mag zenuwachtig zijn. Kele mag nog altijd zingen zoals alleen Kele dat doet.
En vooral: het nummer heeft vaart.
Geen ellenlange intro.
Geen twee minuten wachten tot iemand eindelijk besluit het lied te beginnen.
Gewoon gáán.
De Alternatieve Muziekman zegt
Ik ben hier waarschijnlijk makkelijk te verleiden.
Geef mij Britse gitaren, postpunk, new wave, een beetje The Jam en die typische Bloc Party-nerveusheid en ik ben al halverwege verkocht.
Maar Pigwig doet meer.
Het is pakkend, romantisch, energiek en ontzettend Brits.
En misschien is dat laatste uiteindelijk mijn grootste probleem.
Want zodra een gitaar zo klinkt alsof hij ergens tussen Londen en Manchester geboren is, verdwijnt bij mij ongeveer de helft van mijn beoordelingsvermogen.
Heerlijk nummer.
En Anatomy Of A Brief Romance?
Na Pigwig wil ik dat album absoluut horen.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Britse factor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
The Jam-gevoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaarwerk: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Pigwig klinkt alsof Bloc Party The Jam tegenkwam in een Londense pub, onderweg nog wat vroege New Order meenam en daarna Trevor Horn de rekening liet betalen. Über-Brits dus. En ja, daar ben ik weer volledig voor gevallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten