Iskander Moon – Violet
Mooi. Soms hoeft een recensie eigenlijk niet ingewikkelder te beginnen
Sommige nummers vragen om een uitgebreide analyse.
Andere nummers zetten na twintig seconden alles al netjes op zijn plaats.
Violet van Iskander Moon behoort voor mij tot die tweede categorie.
Mijn eerste gedachte is namelijk heel eenvoudig:
mooi nummer.
En soms is dat eigenlijk het grootste compliment dat je muziek kunt geven.
Iskander Moon is een Belgische singer-songwriter, multi-instrumentalist en producer die eerder dit jaar zijn debuutalbum Salt Moon City uitbracht. Daarop combineert hij intieme singer-songwritermuziek met een veel bredere, bijna filmische aanpak. Zijn zachte maar licht rauwe stem staat daarbij centraal. Invloeden als Sufjan Stevens, Paolo Nutini en Coldplay worden regelmatig genoemd, terwijl Moon zelf ook klassieke muziek als inspiratiebron gebruikt.
En nu is er Violet.
De single verscheen op 28 augustus en is dus gloednieuw. Het lied gaat over een intieme relatie die ten einde loopt, waarbij Moon het einde daarvan verbindt aan het langzaam verdwijnen van de zomer.
Dat hoor je.
Violet heeft namelijk iets van nazomer.
Niet meer die overdreven vrolijke juli-zon waarbij iedereen ineens besluit buiten te moeten barbecueën.
Dit is eind augustus.
Het licht wordt anders.
De avond komt iets eerder.
Je weet dat de zomer nog niet helemaal voorbij is, maar je voelt dat hij langzaam zijn jas aantrekt.
Precies dat gevoel zit voor mij in dit nummer.
Het begint behoorlijk donker en ingetogen. Moon trekt je niet onmiddellijk naar binnen met een enorm refrein, maar laat de melancholie langzaam ontstaan.
En dan begint Violet steeds meer te bewegen.
Dat vind ik misschien wel het mooiste eraan.
Want dit had gemakkelijk een breekbaar singer-songwriterliedje kunnen blijven: piano erbij, verdrietige blik richting raam en klaar.
Maar Moon doet iets anders.
Halverwege komt er een swingender ritme in het nummer waardoor het ineens meer lucht krijgt. De melancholie verdwijnt niet, maar krijgt beweging. En helemaal richting het einde duikt zelfs een warme saxofoon op.
Heerlijk.
Daardoor wordt Violet niet zwaar.
Wel melancholisch.
Dat is een belangrijk verschil.
Ik hou sowieso van muziek die verdriet niet onmiddellijk vertaalt naar totale muzikale ellende. Je kunt iemand missen en toch bewegen. Je kunt terugkijken en toch verdergaan.
Misschien is dat wel precies wat Violet doet.
De Alternatieve Muziekman zegt
Iskander Moon heeft iets wat ik steeds belangrijker vind bij singer-songwriters:
een eigen sfeer.
Je kunt natuurlijk Sufjan Stevens noemen. Je kunt iets van Coldplay horen. Misschien af en toe wat Bon Iver.
Maar uiteindelijk blijft vooral zijn eigen stem hangen.
En Violet is gewoon een erg mooi liedje.
Niet spectaculair omdat het per se spectaculair wil zijn.
Geen productie die na twee minuten begint te roepen:
"Nu komt het emotionele gedeelte!"
Gewoon een prachtig opgebouwde, melancholische song die langzaam warmer wordt en uiteindelijk met die saxofoon bijna de ondergaande zomer uitzwaait.
Iskander Moon noemt het zelf een nummer om mijmerend de zomer mee af te sluiten.
Daar kan ik eigenlijk weinig aan toevoegen.
Behalve:
zet hem nog een keer op.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐½
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Saxofoon aan het einde: 🎷🎷🎷🎷🎷
Nazomergevoel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Violet is geen nummer dat de zomer probeert vast te houden. Het kijkt hem nog één keer na terwijl hij langzaam verdwijnt. En soms levert afscheid nemen gewoon verdomd mooie muziek op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten