The Tallest Man On Earth – Deliver Me From Trying
Een beetje Nick Drake, veel folk… maar waarom moet er zo geschreeuwd worden?
The Tallest Man On Earth is natuurlijk de artiestennaam van de Zweedse singer-songwriter Kristian Matsson. En met zo'n naam verwacht je misschien een man van twee meter twintig die vanaf een bergtop zijn liederen over Scandinavië uitstort. In werkelijkheid draait het bij Matsson al jaren om iets veel eenvoudigers: een stem, een gitaar en folk die bewust niet wordt gladgestreken.
Met Deliver Me From Trying is dat opnieuw het geval.
En ik heb er een dubbel gevoel bij.
De eerste momenten bevallen me namelijk uitstekend. De akoestische instrumentatie is warm, klein en organisch. Geen overgeproduceerde pop, geen elektronische laag die eigenlijk nergens voor nodig is. Gewoon muziek die mag ademen.
Heel even moet ik zelfs aan Nick Drake denken.
Niet omdat Matsson precies als Drake klinkt. Daarvoor is zijn zang veel rauwer. Maar in de intimiteit van de gitaar, de melancholie en dat gevoel alsof iemand niet voor een stadion maar voor één persoon zit te spelen, zit iets wat aan de Britse folklegende doet denken.
En dan denk ik: dit kan heel mooi worden.
Tot Matsson steeds harder begint te zingen.
Of laat ik het gewoon zeggen:
schreeuwen.
Daar raak ik hem een beetje kwijt.
Zijn stem heeft van nature al behoorlijk veel karakter. Rauw, korrelig en soms bijna schurend. Dat kan prachtig werken. Een perfecte stem is bij folk helemaal niet noodzakelijk; een beetje beschadiging maakt het vaak juist geloofwaardig.
Maar bij Deliver Me From Trying wordt die intensiteit voor mij soms te veel.
Ik begrijp wat hij probeert te doen. De emotie moet toenemen en de zang groeit mee met de tekst. Alleen betekent meer volume niet automatisch meer gevoel.
Soms juist het tegenovergestelde.
De momenten waarop Matsson zich inhoudt, vind ik veel indrukwekkender. Dan hoor je ineens de kwetsbaarheid onder zijn stem. De gitaar krijgt meer ruimte en kleine veranderingen in zijn voordracht krijgen betekenis.
Daar zit voor mij de schoonheid.
Wanneer hij vervolgens weer flink uithaalt, verdwijnt die subtiliteit.
En dat is jammer, want muzikaal vind ik Deliver Me From Trying behoorlijk sterk. De folkarrangementen zijn prachtig en er hangt een aangename ouderwetse sfeer rond het nummer. Het voelt nergens alsof iemand geprobeerd heeft om de muziek geschikt te maken voor een Spotify-algoritme.
Daar verdient Matsson absoluut punten voor.
Misschien is zijn stem simpelweg een kwestie van smaak.
Er zullen luisteraars zijn die juist volledig vallen voor dat rauwe, bijna wanhopige geluid. Ik zit alleen regelmatig te denken: Kristian, ik zit vlak bij de luidspreker. Je hoeft niet zo hard.
De Alternatieve Muziekman zegt: Deliver Me From Trying bevat prachtige momenten. De akoestische folk, de warme productie en zelfs een klein vleugje Nick Drake maken mij aanvankelijk behoorlijk enthousiast. Alleen wordt de zang naarmate het nummer vordert voor mij te nadrukkelijk. Kristian Matsson heeft een karakteristieke stem, maar wanneer karakter verandert in schreeuwen, haak ik een beetje af.
Muzikaal: wauw.
Vocaal: mag het een toontje minder?
★★★½☆ (3,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 7,4/10
Muziek: 8,6/10
Zang naar mijn smaak: 6,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Een mooie folksong die voor mij nóg mooier was geweest als Matsson wat vaker had vertrouwd op de stilte. Nick Drake hoefde tenslotte ook niet te schreeuwen om je stil te krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten