Olivia Rodrigo – serena joy
Een beetje Metric, een flinke scheut new wave en ineens klinkt Olivia behoorlijk anders
Soms blijft een nummer om een goede reden op de plank liggen.
Niet omdat het slecht is, maar omdat het simpelweg niet past tussen de rest. Dat gebeurde met serena joy, dat Olivia Rodrigo samen met haar vaste producer Dan Nigro opnam tijdens de sessies voor you seem pretty sad for a girl so in love. Het album moest bewust het verloop van één relatie vertellen en serena joy paste niet in dat verhaal.
Dus: schuif open.
Nummer erin.
Schuif dicht.
Tot ooit.
Gelukkig duurde dat "ooit" niet zo lang, want dit is eigenlijk een hartstikke leuke single.
En vooral een verrassende.
Want zodra serena joy begint, hoor ik niet onmiddellijk de Olivia Rodrigo die we kennen van grote emotionele poprocknummers en ballads.
Mijn hoofd gaat ergens anders heen:
Metric.
Ja, echt.
Ik hoor een beetje die combinatie van new wave, indierock, synthesizers en dansbaarheid die Metric zo goed beheerst. Niet dat Rodrigo ineens Emily Haines is geworden, maar de sfeer brengt me er regelmatig naartoe.
En dat bevalt me.
Want muzikaal klinkt serena joy behoorlijk lichtvoetig, terwijl het onderwerp dat absoluut niet is.
De titel verwijst naar Serena Joy uit The Handmaid's Tale. Rodrigo gebruikt het personage als uitgangspunt voor een lied over mensen die het prima vinden wanneer de rechten van anderen worden ingeperkt, zolang ze denken dat ze zelf buiten schot blijven.
Totdat ze zelf aan de beurt zijn.
Dat is behoorlijk stevige kost voor een nummer waarop je ondertussen bijna staat te dansen.
Juist dat contrast werkt.
Had Rodrigo hiervan een loodzware pianoballad gemaakt, dan was de boodschap waarschijnlijk met een enorm uitroepteken gebracht. Nu sluipt die tekst als het ware via de achterdeur naar binnen.
Je voeten horen:
lekker nummer.
Je hoofd ontdekt vervolgens:
wacht even, waar gaat dit eigenlijk over?
Dat vind ik interessanter.
En misschien laat serena joy ook horen dat Rodrigo muzikaal veel meer kanten op kan dan soms wordt gedacht. Ze heeft natuurlijk al bewezen dat ze pop, rock, punkachtige uitbarstingen en grote ballads aankan.
Maar deze newwavekant?
Die mag ze van mij vaker bezoeken.
Het nummer heeft tempo, een sterke groove en voldoende scherpe randjes om niet in keurige synthpop te veranderen. Vooral die lichte Metric-vibe geeft het voor mij iets extra's.
De Alternatieve Muziekman zegt
Een overgebleven nummer van een albumsessie klinkt vaak als precies dat:
een overgebleven nummer.
Bij serena joy vraag ik me eerder af waarom we hem niet eerder mochten horen.
Het onderwerp is serieus, de tekst behoorlijk scherp, maar muzikaal kiest Olivia Rodrigo juist voor een verrassend dansbare newwavesound.
En ik blijf erbij:
een beetje Metric.
Dat is bij De Alternatieve Muziekman bepaald geen belediging.
Is het haar allerbeste nummer?
Nee.
Maar het is wel een van die singles waardoor ik ineens een andere kant van een bekende artiest hoor.
En dat vind ik misschien nog leuker.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,4/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Newwavefactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Metric-gehalte: ⭐⭐⭐⭐☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Olivia Rodrigo met een vleugje Metric. Dat stond vanmorgen niet op mijn lijstje, maar na serena joy mag ze wat mij betreft die synthesizer gewoon laten staan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten