Ane Brun – Hold Me
Hé, wat gebeurt hier? Ane Brun bijna richting Chicane
Als je mij vooraf vertelt dat er een nieuwe single van Ane Brun aankomt, heb ik ongeveer een idee wat ik kan verwachten.
Een bijzondere stem. Veel ruimte. Een akoestische gitaar of piano. Melancholie. Zo'n liedje waarbij je automatisch wat zachter gaat praten omdat het anders voelt alsof je de muziek stoort.
Maar bij Hold Me gebeurt iets anders.
Heel anders zelfs.
Vanaf het begin hoor ik elektronica. Een pulserend ritme, zwevende lagen en die prachtige stem van Brun daar bovenop. En vrijwel onmiddellijk schiet er bij mij een naam door het hoofd:
Chicane.
Sterker nog: ergens krijg ik een beetje dat gevoel van Saltwater.
Niet omdat Hold Me een tranceplaat is of omdat Ane Brun ineens besloten heeft om op Ibiza om vier uur 's nachts achter een draaitafel te gaan staan. Het zit hem vooral in die ruimtelijke elektronische sfeer. Dat zwevende, bijna gewichtloze gevoel dat Saltwater zo mooi maakte. Chicane's klassieker uit 1999 combineerde trance met de etherische zang van Moya Brennan en groeide uit tot een van de bekendste vocal-tranceplaten uit die periode.
Bij Hold Me hoor ik een soortgelijke warmte in de elektronica.
En dat had ik niet verwacht.
Brun schreef en produceerde het nummer samen met de Noorse elektronische artiest ARY. Bijzonder is hoe het lied ontstond: Brun liet choreograaf Hiroki Ichinose eerst een dans maken zonder muziek. Pas daarna bekeek ze de beelden en improviseerde ze achter piano en microfoon terwijl ze naar de dansers keek. Uit die improvisatie ontstond Hold Me.
Misschien verklaart dat waarom het nummer zo sterk beweegt.
Het voelt niet alsof iemand achteraf een elektronische beat onder een Ane Brun-ballad heeft geplakt. Stem, ritme en elektronica lijken samen te ademen.
Ook inhoudelijk is het bepaald geen vrolijke dansplaat. Het gaat over twee mensen die gevangen zitten in een gepassioneerde maar disfunctionele relatie: ze kunnen niet vertrekken, maar eigenlijk ook niet blijven.
Dat contrast vind ik prachtig.
De muziek zweeft.
De relatie zit muurvast.
En ondertussen blijft die stem onmiskenbaar Ane Brun.
Dat is misschien wel het knapste. Ze kiest voor een behoorlijk andere stijl, maar nergens denk ik dat ze zichzelf heeft ingeruild voor een hippe elektronische productie.
Integendeel.
Dit past verrassend goed.
Het maakt mij ook nieuwsgierig naar haar nieuwe album I Thought We Were the Same, dat op 6 november verschijnt en haar eerste album met volledig nieuw geschreven materiaal in zes jaar wordt. Brun zegt zelf dat ze op de plaat bewust onderzoekt hoe ver ze richting een duidelijker popgeluid kan gaan zonder de muzikale spanning kwijt te raken.
De Alternatieve Muziekman zegt
Hold Me is voor mij een verrassing.
Ane Brun gaat elektronischer, ritmischer en zelfs een beetje richting dat oude, warme Chicane-gevoel.
Saltwater?
Ja, heel in de verte hoor ik het.
Maar uiteindelijk is dit vooral Ane Brun die een nieuwe deur opent en ontdekt dat achter die deur synthesizers staan.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Elektronica: ⭐⭐⭐⭐⭐
Chicane/Saltwater-gevoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
Als dit de nieuwe richting van Ane Brun is, loop ik graag een stukje mee. En als er onderweg ineens een zonsondergang op Ibiza verschijnt, kijk ik daar na Hold Me niet eens meer van op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten