The Slow Country – Firing Line
Slacker-folk? Volgens mij hebben ze zelf niet goed geluisterd
Soms geeft een band zichzelf een genreomschrijving waar je na het beluisteren van het nummer vooral vraagtekens bij zet. The Slow Country noemt zijn muziek slacker-folk. Slacker laat zich niet geweldig vertalen, maar met luilak komen we een aardig eind. Verwacht je vervolgens een stel muzikanten dat onderuitgezakt op een bank wat akoestische gitaren beroert, dan kom je bij Firing Line behoorlijk bedrogen uit.
Want lui is dit nummer allerminst.
Sterker nog: Firing Line heeft een heerlijke drive.
De zang is inderdaad enigszins lijzig. Alsof de zanger net wakker is geworden en eerst nog moet besluiten of hij vandaag überhaupt uit bed komt. Maar daar houdt het slacker-gedeelte eigenlijk wel op. Achter die zang staat namelijk een band die opvallend energiek klinkt.
De ritmesectie duwt het nummer voortdurend vooruit, de gitaren hebben een lekker scherp randje en naarmate Firing Linevordert, wordt de productie steeds voller. Het is geen muziek die op de bank blijft liggen. Deze luilak heeft zijn jas al aan en staat buiten voordat jij je schoenen hebt gevonden.
En dan die term folk.
Ook daar moest ik even naar zoeken.
Een van de bandleden speelt viool. Misschien was dat tijdens de genrevergadering voldoende om het woord folk op het formulier te zetten. Natuurlijk zitten er organische elementen in de muziek, maar persoonlijk hoor ik veel meer new wave en indierock.
En dat bedoel ik als compliment.
Er zit iets hoekigs in de gitaren en iets licht nerveus in het ritme. De combinatie met die nonchalante zang werkt verrassend goed. Juist doordat de stem ontspannen blijft terwijl de band erachter steeds meer energie produceert, ontstaat spanning.
Het sterkste bewaart The Slow Country bovendien voor het einde.
Daar trekt Firing Line ineens nog een blik energie open en verschijnt een opzwepende gitaarsolo. Geen ellenlange demonstratie van technische vaardigheden, maar precies de juiste hoeveelheid gitaargeweld om het nummer een geweldige finale te geven.
Daar zit ik dan met mijn slacker-folk.
Het mooie is dat Firing Line na meerdere luisterbeurten alleen maar leuker wordt. Eerst valt de zang op. Daarna het ritme. Vervolgens hoor je steeds beter hoe slim de gitaren door het arrangement bewegen. En uiteindelijk zit je gewoon op die finale te wachten.
Het is misschien nog te vroeg om The Slow Country onmiddellijk tot de volgende grote indieband uit te roepen. Eén zwaluw maakt tenslotte nog geen zomer en één viool blijkbaar ook nog geen folkband.
Maar mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
De Alternatieve Muziekman zegt: vergeet voor het gemak even die omschrijving slacker-folk. Firing Line klinkt veel energieker, scherper en spannender dan dat etiket doet vermoeden. Ik hoor vooral een aantrekkelijke combinatie van indie en new wave, met een lijzige zang die juist mooi contrasteert met de levendige productie. En die opzwepende gitaarsolo aan het einde maakt het helemaal af. Een mooi nummer van een band die ik vanaf nu zeker in de gaten ga houden.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
The Slow Country meldt zich met Firing Line nadrukkelijk aan de voordeur van De Alternatieve Muziekman. Binnenkomen mag. De viool ook.
https://youtu.be/8qd7S8bknF4?si=DUr5_ysJ_PF9g4-Q
Geen opmerkingen:
Een reactie posten