FLETCHR FLETCHR – Passenger
Geen idee wie die zanger is… maar dit klinkt behoorlijk veelbelovend
Daar hebben we er weer eentje.
Een bandnaam die ik voorbij zie komen en waarbij ik eerst denk:
Fletchr Fletchr?
Nooit van gehoord.
En juist dat vind ik misschien wel het leukste aan dagelijks nieuwe muziek luisteren. Natuurlijk is het fijn als Beck, Fontaines D.C. of Peter Gabriel iets nieuws uitbrengt. Je weet ongeveer welke muzikale wereld je binnenstapt.
Maar een onbekende band?
Daar kan werkelijk alles gebeuren.
FLETCHR FLETCHR blijkt een Britse viermansband te zijn met Rohan Fletcher als zanger en gitarist, Adam Sanders op gitaar, drummer Oli Williams en bassist George Green. Fletcher, Sanders en Williams kennen elkaar al sinds hun schooltijd.
Aha.
Dus die stem waarvan ik tijdens Passenger dacht:
wie is die zanger eigenlijk?
Dat is Rohan Fletcher.
En die mag wat mij betreft blijven.
Want Passenger klinkt meteen veelbelovend.
Geen nummer waarbij ik na twintig seconden denk dat hier onmiddellijk een nieuwe wereldband voor mijn neus staat. Zo gemakkelijk geef ik het tegenwoordig ook weer niet weg. Maar er zit iets in.
De gitaren hebben kracht, het nummer heeft een behoorlijke drive en vooral Fletchers zang geeft het geheel karakter. Niet zo'n perfecte indiestem die in een studio volledig glad is gestreken, maar een stem met voldoende rafelrand om nieuwsgierig te maken.
En belangrijker:
het lied heeft vaart.
Dat waardeer ik steeds meer. Een band mag van mij dromerig, melancholisch of langzaam zijn – graag zelfs – maar er moet íéts gebeuren. Passenger bouwt op en heeft die grotere, bijna anthemic Britse indierocksound die je gemakkelijk voor je ziet op een festivalpodium.
Dat is niet helemaal toevallig. De band zegt zelf dat de nieuwe muziek nadrukkelijk is gemaakt om ook live hard binnen te komen. Passenger opent hun nieuwe vijf nummers tellende EP On The Island We Call Home, die op 21 augustus verscheen.
En het aardige is dat er achter de energie ook iets zit.
Passenger gaat over het gevoel dat je nauwelijks controle hebt over de wereld waarin je leeft. Een recente recensie noemt het zelfs een van de sterkste nummers die de groep tot nu toe heeft gemaakt, juist omdat persoonlijke frustratie en bredere maatschappelijke onrust in elkaar overlopen.
Dat geeft het nummer meer gewicht dan zomaar een lekker gitaarplaatje.
Is alles al uniek?
Nee.
Ik hoor genoeg Britse indierockgeschiedenis voorbijkomen om te weten dat FLETCHR FLETCHR het wiel niet opnieuw heeft uitgevonden.
Maar dat hoeft bij een eerste kennismaking ook niet.
Ik wil vooral één ding:
meer horen.
En dat lukt.
De Alternatieve Muziekman zegt
FLETCHR FLETCHR was voor mij een onbekende naam.
Passenger niet meer.
Sterke gitaren, lekker tempo en vooral een zanger – Rohan Fletcher dus, weten we dat ook weer – met een stem die mij nieuwsgierig maakt naar de rest.
Misschien is dit over een jaar gewoon één van de vele Britse indiebandjes.
Maar misschien ook niet.
Daarom ga ik die EP maar eens verder beluisteren.
Veelbelovend.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,4/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Gitaarfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
FLETCHR FLETCHR. Eerst geen idee wie ze waren. Vier minuten later wil ik weten wat ze nog meer gemaakt hebben. Voor een nieuwe band is dat eigenlijk precies de bedoeling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten