Blondshell – Fur Elise
Vreemde titel: geen Beethoven, geen piano, maar wél een bak gitaren
Bij een nummer met de titel Fur Elise denk ik maar aan één ding.
Beethoven.
Of eigenlijk aan een kind van negen dat tijdens de jaarlijkse voorspeelavond van de muziekschool Für Elise probeert te spelen terwijl de hele familie op een plastic stoeltje doet alsof het prachtig is.
Maar Blondshell heeft andere plannen.
Geen Beethoven.
Geen klassieke muziek.
Geen voorzichtig pianootje.
Gewoon gitaren. Stevige gitaren.
En eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om.
Blondshell is het project van Sabrina Teitelbaum, die inmiddels uitstekend heeft begrepen dat alternatieve rock niet ingewikkeld hoeft te zijn om interessant te klinken. Fur Elise gaat vrij snel recht op zijn doel af: een stevige riff, drums met voldoende kracht en Teitelbaums karakteristieke stem erbovenop.
Daarmee zitten we eerder in 1994 dan 1824.
De jaren negentig hangen behoorlijk nadrukkelijk rond het nummer. Alternatieve rock, een klein beetje grunge en hier en daar zelfs iets wat tegen shoegaze aanschurkt.
Dat laatste is bij mij natuurlijk gevaarlijk.
Zodra iemand een gitaar door een flinke hoeveelheid vervorming haalt en er een melancholisch waasje overheen legt, begint De Alternatieve Muziekman al snel enthousiast rechtop te zitten.
Maar Fur Elise heeft gelukkig meer te bieden dan alleen een paar fijne gitaarpedalen.
Het nummer heeft energie.
En daar was ik wel even aan toe.
Ik heb de afgelopen dagen bij verschillende nieuwe releases iets te vaak het woord kabbelen moeten gebruiken. Mooie productie, mooie stem, mooie melodie – en vervolgens drie minuten wachten tot er iets gebeurt.
Blondshell heeft daar geen last van.
De gitaar mag schuren. De drums mogen binnenkomen. En Teitelbaum hoeft haar stem niet voortdurend mooi te laten klinken.
Juist die rafelrand maakt het aantrekkelijk.
Ze kan bijna achteloos zingen en vervolgens ineens harder uithalen. Dat geeft het nummer spanning. Je krijgt niet het gevoel dat alles in de studio tot op de millimeter gladgestreken is.
Godzijdank.
Is het vernieuwend?
Nee.
Wie de alternatieve gitaarmuziek uit de jaren negentig kent, gaat hier geen compleet nieuw muziekgenre ontdekken. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Liever een band die bekende ingrediënten overtuigend gebruikt dan eentje die zogenaamd vernieuwend probeert te zijn en vergeet een goed liedje te schrijven.
En Fur Elise is gewoon een goed liedje.
Niet meteen wereldschokkend. Het refrein had misschien nog iets sterker gemogen en ik mis nét dat ene moment waardoor ik van vier naar vijf sterren zou springen.
Maar na afloop wil ik het opnieuw horen.
Daar gaat het uiteindelijk om.
De Alternatieve Muziekman zegt
Waarom dit nummer Fur Elise heet, blijft een prachtige aanleiding om eerst volledig op het verkeerde been te worden gezet.
Wie Beethoven verwacht, krijgt een kleine teleurstelling.
Wie gitaren verwacht, kan blijven.
Blondshell levert een stevige, rauwe alternatieve rocksong af met een flinke jaren-negentiggeur en precies genoeg rafelranden om het spannend te houden.
Geen klassiek.
Wel klasse.★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Gitaarfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Beethovenfactor: ☆☆☆☆☆
Für Elise kreeg een piano. Fur Elise krijgt van Blondshell een versterker. Ik weet wel welke versie ik vandaag nog een keer opzet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten