Django Django – opnieuw zo’n opmerkelijk lied
Britpop met een geweldige melodie – die nieuwe plaat begint verdacht veelbelovend te worden
Er zijn van die discussies waar uiteindelijk niemand iets mee opschiet, maar waar muziekliefhebbers toch met opvallend veel enthousiasme een complete avond aan kunnen besteden.
Wat is het beste debuutalbum van de afgelopen vier decennia?
Surfer Rosa van Pixies?
Ten van Pearl Jam?
Blue Lines van Massive Attack?
Is This It van The Strokes?
Of misschien Moon Safari van Air?
Allemaal fantastische platen. En eigenlijk is de discussie volkomen zinloos, want hoe vergelijk je Massive Attack in hemelsnaam met Pearl Jam?
Maar vooruit, dat is precies waarom muziekliefhebbers dit soort discussies zo leuk vinden.
En dan wil ik er nog eentje tussen schuiven: Django Django van Django Django, uit 2012.
Want wat was dát een debuut.
Een plaat waarop psychedelische pop, elektronica, rock en vreemde ritmes zonder enige moeite naast elkaar leken te bestaan. Het klonk alsof vier mannen besloten hadden dat een genre vooral iets was waar andere bands zich druk over mochten maken.
Nu zijn we jaren verder en verschijnt er opnieuw nieuw werk.
En verdorie.
Dit is weer goed.
We hebben het nummer inmiddels een flink aantal keren opgezet en eigenlijk wordt het met iedere draaibeurt duidelijker: onder alle typische Django Django-versieringen zit gewoon een verdomd goede Britpopmelodie.
Dat klinkt misschien bijna te eenvoudig.
Maar eenvoud is geen belediging.
Sterker nog: het schrijven van een melodie die na een paar luisterbeurten vanzelf in je hoofd blijft zitten, is waarschijnlijk moeilijker dan een nummer volproppen met vijftien onverwachte akkoordwisselingen.
Django Django begrijpt dat.
De band heeft nog altijd die typische eigenzinnigheid. De productie bevat genoeg kleine details om met een koptelefoon opnieuw op ontdekkingstocht te gaan. Ritmes bewegen net iets anders dan verwacht en op de achtergrond verschijnen geluiden waarvan je bij de derde luisterbeurt pas beseft dat ze er al die tijd al waren.
Maar het lied zelf blijft overeind.
En dát vind ik belangrijk.
Experimentele muziek kan ontzettend interessant zijn, maar uiteindelijk wil ik ook gewoon een nummer horen. Iets met een melodie. Iets waarvoor je na afloop vrijwillig nog een keer op play drukt.
Dat gebeurt hier.
Sterker nog: hoe vaker ik luister, hoe enthousiaster ik word.
En daarmee begint er iets anders te gebeuren.
Mijn verwachtingen voor die toekomstige plaat worden behoorlijk hoog.
Dat is natuurlijk gevaarlijk. Voor je het weet verwacht je een tweede debuutalbum en kan een band het eigenlijk alleen nog maar verkeerd doen.
Dus laat ik mezelf een beetje afremmen.
Een beetje.
Want als Django Django op het nieuwe album deze combinatie weet vast te houden – sterke melodieën, Britpop, elektronica, psychedelische details en hun bekende eigenzinnigheid – dan zou er zomaar iets heel moois kunnen aankomen.
De Alternatieve Muziekman zegt: Django Django bewijst opnieuw dat eigenzinnig helemaal niet ingewikkeld hoeft te betekenen. Strip alle productiegrapjes weg en je houdt gewoon een uitstekende Britpopsong met een ijzersterke melodie over. Voeg vervolgens die typische Django Django-gekte weer toe en je krijgt opnieuw een opmerkelijk nummer.
En ja, dat debuut uit 2012?
Dat mag wat mij betreft gewoon genoemd worden tussen de grote debuutalbums van deze eeuw.
Of het werkelijk beter is dan Blue Lines, Moon Safari of Is This It?
Begin die discussie maar zonder mij.
Ik zet dit nummer ondertussen nog een keer op.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Verwachting nieuwe album: ⭐⭐⭐⭐⭐
De verwachtingen beginnen gevaarlijk hoog te worden. Maar als Django Django dit niveau vasthoudt, hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten