Manchester Orchestra – I Can Barely Breathe (Reimagined)
Kijk, dít is nou een verrassing: hetzelfde lied, maar ineens een andere wereld
Ik heb bij het woord Reimagined altijd enige argwaan.
Het klinkt prachtig in een persbericht. Een nummer wordt "opnieuw vormgegeven", "vanuit een ander perspectief benaderd" en "in een nieuw muzikaal landschap geplaatst". Vervolgens druk je op play en blijkt iemand de elektrische gitaar te hebben vervangen door een piano.
Klaar.
Reimagined.
Maar bij Manchester Orchestra wordt het interessanter.
I Can Barely Breathe (Reimagined) is namelijk een echte verrassing.
Het oorspronkelijke I Can Barely Breathe komt uit de vroege periode van de band en draagt nog duidelijk die jonge, rauwe energie van Manchester Orchestra. Andy Hull klonk alsof hij zijn emoties niet netjes wilde rangschikken voordat hij ze de studio in gooide.
En juist daarom is het fascinerend om zo'n nummer jaren later opnieuw te bekijken.
Want een lied verandert niet.
De mensen die het spelen veranderen.
Hull heeft inmiddels een stem waarin veel meer leven zit. Niet noodzakelijk mooier in de traditionele betekenis van het woord, maar doorleefder. Je hoort iemand die al veel langer weet dat kwetsbaarheid in muziek vaak harder binnenkomt dan simpelweg volume.
De nieuwe versie trekt het nummer open.
Er ontstaat ruimte.
Details die vroeger misschien werden meegesleurd door de energie krijgen nu veel meer betekenis. De instrumentatie voelt zorgvuldiger en de emotie wordt niet voortdurend met uitroeptekens geschreven.
En gek genoeg wordt het daardoor soms juist intenser.
Dat vind ik het mooie aan deze versie.
Manchester Orchestra probeert het origineel niet te verbeteren.
Dat zou ook onzin zijn.
Ze kijken er opnieuw naar.
Alsof je na jaren terugloopt door een straat waar je vroeger woonde. De huizen staan er nog. Je herkent de hoek, de voordeur en misschien zelfs die boom.
Maar alles voelt anders.
Niet omdat de straat veranderd is.
Omdat jij veranderd bent.
Dat hoor ik hier.
En dan besef je opnieuw hoe goed Manchester Orchestra eigenlijk is in dynamiek. Deze band weet dat hard pas echt hard klinkt wanneer er daarvoor ruimte en stilte is geweest.
Andy Hull hoeft bovendien maar een klein beetje extra druk op zijn stem te zetten en je voelt onmiddellijk dat er iets aankomt.
Geen goedkoop trucje.
Gewoon timing.
Misschien zullen liefhebbers van het origineel de rauwe kracht missen. Begrijpelijk. Dat jonge Manchester Orchestra had iets ongeremds wat je twintig jaar later onmogelijk exact kunt reproduceren.
Maar waarom zou je dat willen?
Als ik het origineel wil horen, zet ik het origineel wel op.
Een Reimagined-versie moet mij iets anders geven.
En dat gebeurt hier.
De Alternatieve Muziekman zegt
Ik begon met enige reserve.
Reimagined.
Ja hoor, daar gaan we weer.
Maar Manchester Orchestra heeft me te pakken.
I Can Barely Breathe (Reimagined) voelt niet als een opgepoetste oude opname, maar als een volwassen band die naar zijn jongere zelf kijkt en zegt:
we begrijpen dit lied nu anders.
Dat hoor je.
Meer ruimte. Meer beheersing. Een doorleefde Andy Hull en opnieuw die prachtige Manchester Orchestra-dynamiek.
Een verrassing?
Absoluut.
En vooral een heel mooie.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Herinterpretatie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Dit is precies waarvoor het woord Reimagined bedoeld zou moeten zijn. Niet hetzelfde lied met een ander jasje, maar hetzelfde lied dat twintig jaar ouder is geworden – samen met de mensen die het spelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten