Sea Shapes – Count the Stars
Dromerig, melancholisch en precies mooi genoeg om even alles stil te zetten
Sommige nummers komen binnen met een enorme gitaarmuur, andere proberen je binnen twintig seconden een refrein door de strot te duwen. Sea Shapes kiest met Count the Stars gelukkig voor een andere route. Dit is een nummer dat niet aanklopt, maar voorzichtig de deur opendoet en vraagt of het misschien even binnen mag komen.
En vooruit.
Kom maar binnen.
Vanaf de eerste seconden hangt er een aangename dromerigheid over Count the Stars. De gitaren krijgen veel ruimte, de zang ligt mooi tussen de instrumenten en de productie probeert nergens groter te klinken dan noodzakelijk. Het resultaat is een sfeervol alternatief popnummer dat ergens tussen dream pop, indie en een klein snufje shoegaze zweeft.
Vooral dat laatste bevalt me.
De gitaren zijn niet hard of agressief, maar vormen eerder een zachte deken rondom de zang. Soms verdwijnen ze bijna naar de achtergrond om vervolgens met een klein melodietje weer boven te komen drijven. Het geeft het nummer een prettige gelaagdheid.
De titel Count the Stars past daar eigenlijk perfect bij.
Dit is muziek voor laat op de avond. Koptelefoon op, licht uit en even nergens heen hoeven. Niet omdat het nummer loodzwaar of overdreven melancholisch is, maar omdat er een soort rust vanuit gaat.
De zang draagt daar sterk aan bij. Geen overdreven vocale acrobatiek en gelukkig ook geen zanger die iedere twintig seconden wil bewijzen hoeveel octaven hij aankan. Gewoon een stem die onderdeel wordt van de muziek.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is.
Bij dit soort dromerige indie bestaat namelijk altijd het gevaar dat alles zó sfeervol wordt dat het nummer uiteindelijk nergens meer naartoe gaat. Count the Stars balanceert soms dicht tegen die grens aan. Ik had hier en daar misschien iets meer spanning of een onverwachte muzikale wending willen horen.
Een gitaar die ineens uit de bocht vliegt.
Een ritme dat onverwacht verandert.
Iets waardoor je even rechtop gaat zitten.
Maar misschien zou dat ook juist de charme verstoren.
Want hoe vaker ik luister, hoe meer kleine details beginnen op te vallen. Een gitaarlijn hier, een subtiel accent daar en een melodie die aanvankelijk vrij eenvoudig lijkt, maar ongemerkt in je hoofd blijft hangen.
Dat is vaak een goed teken.
Sea Shapes probeert met Count the Stars niet het alternatieve wiel opnieuw uit te vinden. Daarvoor zijn de invloeden uit dream pop en shoegaze te herkenbaar. Maar de band weet er voldoende eigen sfeer aan toe te voegen om nieuwsgierig te maken naar meer.
En na een paar nogal middelmatige nieuwe releases is dat eigenlijk al bijzonder prettig.
De Alternatieve Muziekman zegt: Count the Stars is een mooi, warm en dromerig nummer dat niet onmiddellijk alles prijsgeeft. De gitaren zweven, de zang past prachtig in het geheel en de productie geeft de muziek voldoende ruimte om te ademen. Misschien ontbreekt nog dat ene werkelijk onvergetelijke moment, maar Sea Shapes maakt me absoluut nieuwsgierig. Soms hoef je niet naar de sterren te grijpen. Er rustig naar kijken kan ook heel mooi zijn.
★★★★☆ (4 van de 5 sterren)
Cijfer: 8,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Waarschijnlijk geen grote radiohit, maar wel een fijne ontdekking voor liefhebbers van sfeervolle indie, dream pop en lichte shoegaze. Een nummer dat vooral mooier wordt wanneer de avond valt.https://youtu.be/065zBqLYkzk?si=Xw08I-tMTj6uEWfW
Geen opmerkingen:
Een reactie posten