Sam Burton – I’m A Stranger
Mooie muziek, maar die stem… daar moet je van houden
Soms ontdek je een artiest en weet je binnen twintig seconden: dit gaat helemaal mijn ding worden. En soms gebeurt precies het tegenovergestelde. Bij Sam Burton en I’m A Stranger blijf ik ergens vervelend tussen die twee uitersten hangen.
Ik kende Sam Burton eerlijk gezegd nog niet.
Dus zonder verwachtingen op play.
Muziek begint.
Mooi.
Zang begint.
Oei.
En daarmee is mijn dubbele gevoel over I’m A Stranger eigenlijk meteen samengevat.
Want muzikaal valt er behoorlijk wat te genieten. Het arrangement is warm, rustig en zorgvuldig opgebouwd. De instrumentatie heeft iets tijdloos. Geen moderne productie die om de paar seconden met een nieuw effect probeert te bewijzen dat de producer ook daadwerkelijk aanwezig was. Gewoon instrumenten, melodie en voldoende ruimte.
Dat waardeer ik.
Er zit bovendien iets klassieks in de compositie. Singer-songwriter, folk en zachte pop lopen ontspannen door elkaar. De begeleiding dringt zich nergens op en juist daardoor hoor je hoe zorgvuldig het nummer in elkaar zit.
Maar dan de stem van Burton.
Daar kom ik persoonlijk niet helemaal uit.
Laat ik duidelijk zijn: Sam Burton kan zingen. Dit gaat niet over vals zingen of gebrek aan techniek. Zijn stem is juist heel karakteristiek. Alleen is dat karakter voor mij precies het probleem.
Ik vind zijn zang behoorlijk schel.
Vooral wanneer hij wat hoger gaat zingen, ontstaat er een klank die bij mij niet lekker binnenkomt. Waar een ander waarschijnlijk "kwetsbaar", "bijzonder" of "expressief" hoort, merk ik dat ik mezelf steeds meer op de instrumentatie probeer te concentreren.
En dat is bij een singer-songwriter natuurlijk niet helemaal de bedoeling.
Het vreemde is dat ik I’m A Stranger daardoor ook niet slecht kan vinden. Daarvoor is de muziek simpelweg te goed verzorgd. De melodie heeft charme, de begeleiding is smaakvol en het nummer bezit een aangename melancholische sfeer.
Met een andere stem had ik hier misschien een behoorlijk hoog cijfer uitgedeeld.
Maar muziek werkt nu eenmaal niet zo.
Je kunt de stem niet even uitschakelen alsof het een instrumentale laag in een computerprogramma is. Bij dit soort muziek is de stem een belangrijk deel van het nummer. En wanneer juist die stem je tegenstaat, ontstaat automatisch afstand.
Misschien moet ik Sam Burton vaker horen.
Er bestaan genoeg zangers die ik aanvankelijk vreemd of zelfs irritant vond en later juist ben gaan waarderen. Soms moet je oren even leren begrijpen wat een artiest probeert te doen.
Daarom schrijf ik hem na één nummer zeker niet af.
Maar liefde op het eerste gehoor?
Nee.
Absoluut niet.
De Alternatieve Muziekman zegt: I’m A Stranger bezorgt me een behoorlijk dubbel gevoel. Muzikaal vind ik het een mooi, warm en smaakvol geproduceerd nummer. De compositie zit goed in elkaar en de instrumentatie bevalt me zelfs erg goed. Alleen die stem van Sam Burton… Ik vind hem te schel en daardoor kom ik niet volledig in het nummer. Misschien groeit het nog. Misschien blijft het botsen. Voorlopig houd ik het op: mooie muziek, moeilijke stem.
★★★☆☆ (3 van de 5 sterren)
Cijfer: 6,8/10
Muziek: 8,2/10
Zang naar mijn smaak: 5,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Sam Burton is voor mij voorlopig inderdaad een stranger. Maar wel eentje aan wie ik nog een tweede kans wil geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten