Hercules & Love Affair ft. Hips & Lips – My Journey
Zeven minuten de club in – en gelukkig is niemand op zoek naar de uitgang
Sommige dancetracks zijn na tweeënhalve minuut alweer afgelopen. Intro, beat, refrein, nog een beat en wegwezen voordat de Spotify-luisteraar ongeduldig wordt.
Hercules & Love Affair heeft daar met My Journey duidelijk geen boodschap aan.
Zeven minuten en één seconde.
Kijk, dan heet je nummer tenminste terecht My Journey. We gáán ook daadwerkelijk ergens naartoe. De track verscheen deze zomer samen met Hips & Lips en opent de vier nummers tellende Danseur Part One-EP. Muzikaal zitten we rond 123 BPM: house dus, maar met voldoende disco en elektronische details om niet in een standaard clubdreun te veranderen.
En dit is precies waarom ik Hercules & Love Affair interessant blijf vinden.
Sinds Blind uit 2008 hangt rond alles wat Andy Butler doet natuurlijk een enorme schaduw. Dat nummer is inmiddels een moderne danceklassieker. Maar My Journey probeert gelukkig niet zeventien jaar later nog eens dezelfde plaat te maken.
Het nummer neemt zijn tijd.
De groove wordt neergezet en vervolgens langzaam uitgebreid. Er komen laagjes bij, er verdwijnen weer dingen en ondertussen blijft die beat rustig doordraaien.
Dit is geen dance voor mensen die iedere twintig seconden een nieuwe climax nodig hebben.
En godzijdank ook geen EDM waarbij na anderhalve minuut iemand op een knop drukt en vervolgens een complete vuurwerkfabriek ontploft.
Nee.
My Journey zit veel dichter tegen klassieke house en disco aan.
Het nummer wil je niet omverblazen.
Het wil dat je beweegt.
En naarmate het langer duurt, begrijp je ook waarom die zeven minuten nodig zijn. Kort dit terug tot drie minuten en je haalt waarschijnlijk precies weg wat het aantrekkelijk maakt: die hypnotiserende opbouw.
Hips & Lips past bovendien uitstekend in deze wereld. De samenwerking voelt niet als "Hercules & Love Affair featuring iemand omdat dat goed op Spotify staat". Hips & Lips is ook op de andere nummers van Danseur Part One aanwezig, waardoor dit veel meer als een gezamenlijke muzikale wereld voelt.
Ik hoor bovendien iets wat ik bij elektronische muziek altijd waardeer:
warmte.
Het is elektronisch, maar niet klinisch.
Dansbaar, maar niet goedkoop.
Retro, maar geen verkleedpartij waarbij iemand een discobal heeft opgehangen en denkt dat het daarmee automatisch 1981 is.
Andy Butler heeft voor zijn recente muziek nadrukkelijk inspiratie gezocht in vroege elektronische dance en pop uit de jaren tachtig. Dat hoor je terug zonder dat My Journey in nostalgie blijft steken.
De Alternatieve Muziekman zegt
My Journey is geen liedje dat binnen dertig seconden al zijn kaarten op tafel legt.
Gelukkig niet.
Dit is zeven minuten langzaam verdwijnen in een groove. House, disco, elektronica en precies voldoende vreemde details om mij erbij te houden.
Wordt het een Top 40-hit?
Waarschijnlijk niet. Daarvoor is zeven minuten tegenwoordig ongeveer de lengte van een complete gemiddelde EP.
Maar in een club?
Daar begrijp ik hem volledig.
Licht uit.
Volume omhoog.
Niet op de klok kijken.
We zijn onderweg.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 8,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Clubfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Groove: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
My Journey duurt zeven minuten. Normaal is dat gevaarlijk. Hier kijk ik na afloop vooral verbaasd op de klok. Blijkbaar was de reis interessanter dan de bestemming.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten