Warhaus – The Baby
Tjonge, tjonge… een compleet nieuwe weg. Geen vertrouwde Warhaus-sound en tóch onmiskenbaar Warhaus
Je hebt artiesten die bij ieder nieuw album vertellen dat ze "een compleet nieuwe richting" zijn ingeslagen, waarna je op play drukt en denkt: jongens, jullie hebben gewoon een andere snaredrum gebruikt.
En dan heb je Warhaus.
Want bij The Baby gebeurt daadwerkelijk iets.
Mijn eerste reactie?
Tjonge, tjonge… wat ís dit?
De vertrouwde Warhaus-sound lijkt aanvankelijk ergens bij de garderobe te zijn achtergelaten. De warme, donkere en vaak jazzy wereld van Maarten Devoldere is niet verdwenen, maar krijgt gezelschap van elektronica, donkere synthesizers en zelfs een flinke scheut triphop.
En daar moet ik even aan wennen.
Samen met zijn vertrouwde compagnon en producer Jasper Maekelberg kiest Devoldere niet voor de veilige route. The Baby had gemakkelijk opnieuw zo'n stijlvolle, nachtelijke Warhaus-song kunnen worden. Bar open, licht dimmen, sigaret erbij – al mag dat tegenwoordig gelukkig nergens meer – en klaar.
Maar nee.
Dit klinkt eerder alsof diezelfde bar om vier uur 's nachts wordt afgesloten en jij per ongeluk in de kelder bent achtergebleven.
Alleen.
Met vreemde geluiden.
En iemand heeft de deur op slot gedaan.
The Baby is bizar.
En dat bedoel ik positief.
Het nummer begon blijkbaar vanuit het idee van een lullaby, maar een geruststellend slaapliedje is het bepaald niet geworden. Dit is eerder muziek waardoor een baby besluit voorlopig helemaal niet meer te slapen.
De elektronica zorgt voor een dreigende onderlaag. Daarboven blijven gelukkig die typische jazzy elementen aanwezig. Vervolgens verschijnen vreemde vocale klanken die ergens tussen jazz-scat, kreten en een koortsdroom lijken te zweven.
Mooi?
Niet altijd.
Fascinerend?
Absoluut.
En precies daar begint The Baby na meerdere luisterbeurten steeds interessanter te worden.
Dit nummer probeert je niet onmiddellijk te plezieren. Er is geen vriendelijk refrein dat na twintig seconden zegt: kom maar binnen, hier is alles veilig.
Integendeel.
Je moet zelf naar binnen.
En eenmaal binnen blijkt er ontzettend veel te horen. Elektronische lagen, kleine ritmische verschuivingen, jazzy details en Devolderes stem die nog altijd voldoende herkenningspunten biedt.
Want dat is het merkwaardige:
dit klinkt niet als de Warhaus die we gewend zijn, maar het klinkt wél als Warhaus.
Dat is misschien het grootste compliment.
Een artiest verandert pas werkelijk wanneer hij nieuwe muzikale middelen kan gebruiken zonder zijn identiteit kwijt te raken.
En dat lukt hier.
Ik hoor zelfs iets van de donkere, benauwende sfeer die goede triphop zo aantrekkelijk kan maken. Geen retro-oefening richting Massive Attack of Portishead, maar hetzelfde idee dat elektronica niet noodzakelijk bedoeld is om vrolijk op te dansen.
Elektronica kan ook dreigen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Met The Baby slaat Warhaus een deur open waarvan ik niet eens wist dat hij in het huis zat.
Geen vertrouwde Warhaus-sound.
Donkere synths. Triphop. Jazz. Vreemde kreten. Een mislukte lullaby die verandert in een nachtelijke koortsdroom.
En toch zit Maarten Devoldere overal in.
Misschien moet ik er nog vijf keer naar luisteren.
Sterker nog: ik wíl er nog vijf keer naar luisteren.
En bij muziek die zo vreemd is, is dat misschien wel het beste teken.
Warhaus is terug.
Maar kennelijk heeft iemand onderweg de route gewijzigd.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Experiment: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
The Baby is geen comfortabele terugkeer. Het is Warhaus dat midden in de nacht aanbelt, vreemd uit zijn ogen kijkt en zegt: ik heb onderweg iets nieuws ontdekt. Kom even luisteren. En verdomd, na een paar minuten wil je weten waar die reis naartoe gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten