Wings of Desire – A Little Low
Terug naar de jaren tachtig en negentig, zonder in nostalgie te blijven hangen
Soms hoor je een nieuw nummer en ben je binnen een halve minuut een paar decennia terug in de tijd. A Little Low van Wings of Desire doet precies dat. De gitaren, de sfeer, de productie: ergens tussen de jaren tachtig en negentig lijkt een deur open te gaan.
En ik stap graag even naar binnen.
Wings of Desire is het project van Chloe Little en James Taylor, beiden afkomstig uit het Britse INHEAVEN, de indierockband die in 2018 ophield te bestaan. Met Wings of Desire kozen ze vervolgens voor een breder en atmosferischer geluid.
Dat hoor je uitstekend terug op A Little Low.
Vanaf de opening valt vooral de ruimte op. De gitaren worden breed uitgesmeerd, synthesizers zweven door het geluidsbeeld en de drums geven het nummer een prettige voorwaartse beweging. Het klinkt groot zonder dat iemand voortdurend met muzikale hoofdletters loopt te smijten.
Daar hou ik van.
Ik hoor de jaren tachtig in de productie. Niet de vrolijke kant met neon beenwarmers en synthesizers waar permanent de knop "feest" is ingedrukt, maar juist die melancholische alternatieve kant. New wave, postpunk en atmosferische pop liggen ergens onder het oppervlak.
Vervolgens komen de jaren negentig om de hoek kijken.
De gitaren krijgen meer gewicht en af en toe verschijnt er zelfs een klein shoegaze-achtig waasje. Niet genoeg om A Little Low volledig in dat genre te stoppen, maar precies genoeg om de muziek die heerlijke dromerige diepte te geven.
En belangrijk: Wings of Desire klinkt niet als een verkleedpartij.
Dat is bij retro-invloeden altijd het gevaar. Een oude synthesizer zoeken, een flinke galm op de zang en klaar: "Kijk ons eens jaren tachtig zijn."
Little en Taylor gebruiken hun invloeden veel slimmer.
Ze nemen de sfeer van toen en combineren die met een moderne productie. Daardoor voelt A Little Low vertrouwd zonder gedateerd te klinken.
Ook vocaal werkt het uitstekend. De stemmen worden niet overdreven naar voren gemixt, maar bewegen door de muziek heen. Dat past bij de dromerige sfeer. Soms voelt de zang bijna als een extra instrument.
Het nummer heeft bovendien iets filmisch.
Ik zie er autoritten bij. Een lege snelweg in de avond. Straatlantaarns die voorbijschieten terwijl de gitaren steeds breder worden.
Misschien is dat nostalgie.
Maar dan wel de goede soort.
Want A Little Low probeert niet wanhopig een verloren tijd terug te halen. Het laat vooral horen hoeveel prachtige ideeën uit die periode nog steeds bruikbaar zijn wanneer je er iets eigens mee doet.
En dat lukt Wings of Desire.
De Alternatieve Muziekman zegt: A Little Low is een prachtig nummer van een duo dat heel goed begrijpt hoe je inspiratie uit het verleden naar het heden brengt. Chloe Little en James Taylor nemen iets mee van hun INHEAVEN-verleden, voegen daar atmosferische synths, newwave-melancholie en een klein jaren-negentig-gitaarwaasje aan toe en komen uit bij iets dat verrassend fris klinkt.
Terug naar de jaren tachtig en negentig?
Graag.
Zeker als de reis zo mooi klinkt als deze.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Nostalgiefactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Een nummer dat vertrouwd klinkt zonder voorspelbaar te worden. Wings of Desire kijkt achterom, maar rijdt gelukkig gewoon vooruit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten