Train – Mad Dog in the Fog
Waarom Train nog altijd een van de beste popbands van Amerika is
Sommige bands hoef je niets meer te leren over het schrijven van een goed popliedje. Train behoort al ruim dertig jaar tot dat selecte gezelschap. Ze hebben klassiekers als Drops of Jupiter, Hey, Soul Sister en Drive By op hun naam staan en slagen er telkens weer in om een nummer te schrijven dat tegelijkertijd toegankelijk, muzikaal sterk en oprecht klinkt. Met Mad Dog in the Fog voegen ze opnieuw zo'n lied toe aan hun indrukwekkende repertoire.
En eerlijk gezegd... het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend.
Maar vergis je niet: juist dát is de grootste kunst.
Vanaf de eerste gitaarakkoorden voel je direct dat Train nergens geforceerd modern probeert te klinken. De band vertrouwt op haar grootste kwaliteit: sterke songs. De productie is warm, open en organisch. Geen overdaad aan effecten, maar echte instrumenten die de ruimte krijgen om te ademen.
De ingrediënten voor alweer een beklijvend lied zijn allemaal aanwezig. Natuurlijk is daar Patrick Monahan, nog altijd een van de meest herkenbare stemmen in de Amerikaanse popmuziek. Hij vertelt het verhaal met precies de juiste dosis emotie, zonder ook maar één moment overdreven sentimenteel te worden.
Daarnaast hoor je subtiele countryinvloeden in het gitaarspel. Niet zo nadrukkelijk dat het een countrysong wordt, maar precies genoeg om het nummer extra warmte te geven. De akoestische gitaren klinken heerlijk natuurlijk en geven de compositie een ontspannen, bijna tijdloze sfeer.
Halverwege volgt een fraaie gitaarsolo. Geen technisch spierballenvertoon, maar een solo die volledig in dienst staat van het lied. Tegenwoordig hoor je dat nog maar zelden in de popmuziek. Juist daardoor valt het extra op.
En dan is er dat bruggetje.
Zo'n moment waarop je denkt: "Ja, hier gebeurt iets." De spanning wordt langzaam opgebouwd totdat de band loskomt in een heerlijke uitbarsting. Niet overdreven bombastisch, maar precies groot genoeg om je automatisch nog een minuutje te laten meezingen. Dat is vakmanschap.
Wat Train zo bijzonder maakt, is dat hun muziek nooit ingewikkeld wil zijn. Alles klinkt logisch. Alsof het nummer zichzelf heeft geschreven. Maar iedere songwriter weet hoe moeilijk dat juist is. Probeer zelf maar eens een melodie te bedenken die blijft hangen zonder goedkoop te worden. Of een refrein dat miljoenen mensen willen meezingen zonder cliché te klinken.
Dat is precies waar Train al jaren in uitblinkt.
Misschien zal Mad Dog in the Fog niet dezelfde iconische status bereiken als Drops of Jupiter. Dat hoeft ook niet. Het bewijst vooral dat Train nog altijd weet hoe je een degelijk, warm en oprecht poplied schrijft dat nog jarenlang mee kan.
De Alternatieve Muziekman zegt: Mad Dog in the Fog laat horen waarom Train al zo lang meedraait aan de top. Alle ingrediënten zijn aanwezig: een sterk verhaal, de fantastische stem van Patrick Monahan, subtiele countryinvloeden, een smaakvolle gitaarsolo, een ijzersterk bruggetje en een slot dat je nog één keer op de repeatknop laat drukken. Het klinkt allemaal zo eenvoudig… maar juist daarin schuilt de klasse. Fijn toch dat er zulke bands nog bestaan.
★★★★★ (5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,4/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Misschien geen wereldwijde nummer 1-hit, maar wel opnieuw een prachtig geschreven popsong van een band die het ambacht van het liedjesschrijven nog altijd tot in de puntjes beheerst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten