RECORD OF THE WEEK
Fontaines D.C. – Marianne
Geen Beck. Geen Manchester Orchestra. Geen Orville Peck. Geen Warhaus. Ik kies deze week gewoon het mooiste liedje.
Wat een week.
Normaal moet ik voor mijn Record of the Week zoeken. Luisteren, opnieuw luisteren, twijfelen en ook een beetje nadenken: welk nummer heeft kans om iets te doen? Welke plaat zou in een Top 40 kunnen belanden? Welke single heeft voldoende hitpotentie?
Deze week doe ik dat anders.
Want de concurrentie was bijna belachelijk goed.
Beck – Disappearing Act had het gemakkelijk kunnen worden. Prachtig nummer, veel te kort en opnieuw een reden waarom mijn verwachtingen voor zijn komende album gevaarlijk hoog worden.
Manchester Orchestra – I Can Barely Breathe (Reimagined) was een verrassing. Een oud nummer dat niet simpelweg opnieuw wordt opgenomen, maar werkelijk vanuit een ander perspectief wordt bekeken.
Dan Orville Peck – Already Gone. Uitgerekend country! Mijn ingewikkelde relatie met dat genre is bekend, maar Peck kreeg mij zowaar zover dat ik begon te vrezen voor een besmetting met het countryvirus.
En Warhaus – The Baby?
Compleet andere afslag. Donkere elektronica, triphop, jazz en een bijna sinistere koortsdroom. Niet de vertrouwde Warhaus en tegelijkertijd volledig Warhaus.
En dan heb ik Julia Holter, Chelsea Wolfe, Teenage Fanclub en de rest nog niet eens genoemd.
Probeer daar maar eens uit te kiezen.
Maar uiteindelijk heb ik besloten iets heel eenvoudigs te doen.
Niet rekenen.
Niet voorspellen.
Geen zoektocht naar het nummer met de grootste commerciële mogelijkheden.
Gewoon één vraag:
welk liedje vond ik deze week het mooist?
Het antwoord is:
Fontaines D.C. – Marianne.
Vanaf het eerste moment klopt het.
De donkere synths. Die gruizige gitaren. De spanning. En natuurlijk Grian Chatten, die inmiddels maar een paar woorden nodig heeft om een nummer volledig naar zich toe te trekken.
Marianne surft duidelijk verder op de muzikale ontwikkeling van Romance, maar het landschap wordt donkerder. De kleuren verdwijnen langzaam richting zwart en grijs. Toch wordt Fontaines D.C. gek genoeg tegelijkertijd toegankelijker.
Dat is ontzettend knap.
Want Marianne klinkt niet alsof iemand bewust een hit heeft proberen te schrijven.
Het nummer is gewoon sterk genoeg om toegankelijk te zijn.
Het refrein blijft hangen zonder goedkoop te worden. De synths geven het nummer iets kils, terwijl Chattens stem juist menselijkheid toevoegt. En onder alles zit die typische Fontaines D.C.-spanning: het gevoel dat er ieder moment iets kan ontsporen.
Misschien wordt het geen enorme Top 40-hit.
Weet je wat?
Het interesseert me deze week niet.
Record of the Week hoeft niet altijd het liedje te zijn waarvan ik denk dat half Nederland het over drie weken meezingt.
Soms moet het simpelweg het nummer zijn waarvoor je na afloop onmiddellijk opnieuw op play drukt.
En deze week is dat Marianne.
De Alternatieve Muziekman zegt
Geen Beck.
Geen Manchester Orchestra.
Geen Orville Peck.
Geen Warhaus.
En geloof me: in een andere week hadden ze allemaal kunnen winnen.
Maar deze keer stop ik met zoeken naar hitkansen en kies ik puur op gevoel.
Het mooiste liedje van deze uitzonderlijk sterke muziekweek is voor mij:
🏆 FONTAINES D.C. – MARIANNE
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,7/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
🏆 RECORD OF THE WEEK: FONTAINES D.C. – MARIANNE
Een Record of the Week hoef je niet altijd uit te rekenen. Soms weet je het wanneer je voor de zoveelste keer op play drukt. Deze week heet dat nummer Marianne.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten