Kadanz – Even
Net als Erik Mesie: jeugdsentiment uit een andere tijd, maar ook een lichtpuntje in een gekke wereld
En daar hebben we er weer eentje.
Na Erik Mesie duikt ook Kadanz ineens op met nieuw – of beter gezegd opnieuw tot leven gewekt – materiaal. Voor iemand die de Nederlandse popmuziek van de jaren tachtig bewust heeft meegemaakt, begint 2026 zo langzamerhand op een merkwaardige tijdmachine te lijken.
En eerlijk?
Ik vind het wel leuk.
Even wordt gepresenteerd als de geestelijke opvolger van In het donker, de Kadanz-klassieker van ruim veertig jaar geleden. Dat is nogal een vergelijking, want In het donker behoort tot die Nederlandse nummers die onmiddellijk een tijdperk oproepen.
En zodra Even begint, gebeurt er iets herkenbaars.
Kadanz.
Meteen.
Je hoeft mij werkelijk niet te vertellen wie hier zingt. De stem van Frans Bakker en die typische combinatie van pop, Nederlandstalige teksten en een vleug kleinkunst zijn na al die jaren nog verrassend herkenbaar.
Maar Even is eigenlijk helemaal niet nieuw.
Het nummer verscheen oorspronkelijk in 1994 op het album Sta Op!. Bakker woonde toen op Curaçao en was op dat album niet de gebruikelijke zanger. De wens bleef daarom bestaan om een aantal van die liedjes alsnog zelf in te zingen.
Ruim dertig jaar later gebeurt dat dus alsnog.
Met producer Wout de Kruif en muzikale bijdragen van onder anderen Ton op 't Hof, Ferry Lever, Frans Papendrecht, Herman Schulte en Mies Sleegers krijgt Even een tweede leven.
En gek genoeg voelt dat heel natuurlijk.
Het thema is bovendien behoorlijk actueel. Net als In het donker gaat Even over een buitenwereld die steeds dreigender wordt. De natuurlijke reactie is jezelf terugtrekken in een veilige omgeving en hopen dat de gekte buiten de deur blijft.
Alleen bestaat die veilige bubbel natuurlijk vooral in ons hoofd.
En laten we eerlijk zijn: in 2026 voelt dat onderwerp bepaald niet gedateerd.
Oorlogen, polarisatie, sociale media die iedere scheet tot nationale crisis promoveren – soms zou je inderdaad gewoon even de deur willen dichtdoen.
Daar zit voor mij de kracht van Even.
Dit is geen hippe comeback waarbij Kadanz wanhopig probeert te klinken alsof de band zojuist ontdekt is op TikTok.
Godzijdank niet.
Het is bijna kleinkunst.
Een tekst, een melodie en een zanger die een verhaal probeert te vertellen. Geen autotune, geen enorme elektronische climax en geen refrein dat speciaal lijkt ontworpen voor vijftien seconden sociale media.
Gewoon Kadanz.
Natuurlijk moeten we ook realistisch blijven.
Een grote hit wordt dit niet.
De kans dat Even straks tussen de nieuwste internationale pophits bovenaan de hitlijsten staat, lijkt mij bijzonder klein. Maar misschien is dat ook helemaal niet belangrijk.
Sommige muziek hoeft geen hit te worden om bestaansrecht te hebben.
De Alternatieve Muziekman zegt: net als bij Erik Mesie krijg ik hier onvermijdelijk een flinke dosis jeugdsentiment. Maar Even leeft niet uitsluitend van nostalgie. De typische Kadanz-sound is onmiddellijk herkenbaar, Frans Bakker klinkt vertrouwd en de tekst over jezelf even willen afsluiten van een steeds gekkere buitenwereld blijkt ruim dertig jaar later misschien zelfs actueler dan bedoeld.
Geen nieuwe In het donker.
Geen toekomstige nummer 1.
Maar wel Nederlandse pop met een vleug kleinkunst, een verhaal en vooral een hart.
En na een paar muzikaal magere dagen is dat eigenlijk best prettig.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Jeugdsentiment: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kleinkunstfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Kadanz gaat de gekke wereld niet veranderen met Even. Maar vier minuten lang klinkt die wereld wel een klein beetje rustiger. Soms is dat al genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten