Phoebe Ryan – Love Is a River
Nieuwe week, nieuwe kansen… maar na vorige week is dit toch even landen
Vorige week was het bijna belachelijk.
Het ene goede nummer volgde het andere op. Fontaines D.C., Beck, Warhaus, Chelsea Wolfe, Julia Holter, Teenage Fanclub, Manchester Orchestra… op een gegeven moment begon ik me serieus af te vragen of iemand bij Spotify per ongeluk het mapje ‘alleen goede muziek voor De Alternatieve Muziekman’ had aangezet.
Fontaines D.C. won uiteindelijk met Marianne mijn Record of the Week, maar er waren genoeg nummers die in een normale week met die titel naar huis hadden kunnen gaan.
En dan is het maandag.
Nieuwe week.
We beginnen opnieuw.
Eerste nummer:
Phoebe Ryan – Love Is a River.
En dan volgt mijn eerste reactie:
Tja. Tje.
Leuk.
Maar niet bijzonder.
Misschien is dat ook het probleem wanneer je uit zo'n uitzonderlijk sterke muziekweek komt. Je oren zijn verwend geraakt. Je verwacht na tien seconden alweer een meesterwerk en dat is natuurlijk niet eerlijk.
Want Love Is a River is absoluut geen slecht nummer.
Phoebe Ryan weet prima hoe je een aangenaam popliedje maakt. Haar lichte stem past mooi bij de vriendelijke productie en de melodie stroomt – om de titel er maar even gemakkelijk bij te pakken – rustig voort.
Maar daar zit ook meteen mijn probleem.
Het stroomt.
En stroomt.
En stroomt.
Alleen kom ik nergens een stroomversnelling tegen.
Ik wacht op dat ene moment waarop Love Is a River mij bij de kladden grijpt. Een onverwachte melodische wending. Een refrein dat ineens veel groter wordt. Een vreemd geluid. Een vocale uithaal.
Iets.
Maar het blijft allemaal behoorlijk netjes.
En met netjes is niets mis. Dit kan prima op de radio. Zet het op tijdens een autorit en niemand zal vragen of het alsjeblieft uit mag.
Maar hoeveel mensen zullen vervolgens vragen:
"Hé, wie is dit eigenlijk?"
Dat betwijfel ik.
Het nummer mist voor mij een eigen gezicht. In het enorme aanbod van hedendaagse popmuziek heb je tegenwoordig iets nodig waardoor ik na twintig seconden weet: dát is Phoebe Ryan.
Hier hoor ik vooral:
een aardig popnummer.
Misschien groeit het nog. Dat gebeurt vaker. Soms zit een liedje na vijf luisterbeurten ineens wél onder je huid.
Voorlopig gebeurt dat bij mij niet.
En na vorige week voelt dat bijna als een koude douche.
Maar goed.
Het is pas nummer één van de maandag.
We hebben nog tijd.
De Alternatieve Muziekman zegt
Vorige week was een topweek. Daardoor ligt de lat misschien onredelijk hoog.
Phoebe Ryan mag de nieuwe muziekweek openen met Love Is a River en doet dat keurig.
Misschien zelfs iets té keurig.
Mooie stem.
Aardige melodie.
Verzorgde productie.
Maar nergens dat moment waarop ik denk:
ja, deze moet onmiddellijk nog een keer.
Niet slecht.
Niet vervelend.
Gewoon…
leuk.
En soms is leuk bij nieuwe muziek eigenlijk een heel gevaarlijk woord.
★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren
Cijfer: 6,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐☆☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐☆☆☆
Vorige week stroomde de nieuwe muziek als een wilde rivier. Phoebe Ryan begint deze maandag meer als een rustig beekje. Best aangenaam om naast te zitten, maar ik hoef er voorlopig niet voor thuis te blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten