Peter Hammill – Heavy Weather
Ik hoor de stem van die andere Peter… maar Gabriel wordt het niet
De naam Peter Hammill vraagt bij mij altijd even om een kleine correctie in mijn hoofd.
Peter?
Gabriel?
Nee.
Die andere Peter.
En dat is natuurlijk behoorlijk oneerbiedig tegenover Hammill, want de Britse singer-songwriter en voorman van Van der Graaf Generator draait bepaald niet sinds gisteren mee. Hij behoort al meer dan vijf decennia tot de eigenzinnigste stemmen van de Britse progressieve muziek.
Nu is er Heavy Weather, afkomstig van Tears In Time, zijn eerste nieuwe album in vijf jaar.
En vanaf de eerste regels gebeurt er iets merkwaardigs.
Ik hoor Peter Gabriel.
Niet een beetje zelfs.
Vooral in de stemkleur, de manier waarop Hammill woorden neerlegt en die licht theatrale, doorleefde voordracht zit iets waardoor mijn muzikale hersenen steeds richting Gabriel wandelen.
Misschien is dat niet zo vreemd. Hammill en Gabriel komen uit ongeveer dezelfde generatie Britse progressieve rock, waarin een zanger niet alleen een melodie zong maar bijna een personage werd.
En Heavy Weather is absoluut geen standaard popliedje.
Geen enorme productie.
Geen refrein dat na dertig seconden zijn sollicitatie naar Radio 2 indient.
Het nummer is kaal, bedachtzaam en ingetogen.
Hammill geeft de woorden alle ruimte. Je hoort een man die niet meer hoeft te bewijzen hoeveel noten hij kan zingen of hoeveel muzikale kunstjes hij beheerst. De stem is ouder geworden en juist daardoor zit er iets kwetsbaars in.
Dat waardeer ik.
Maar dan komt het probleem.
Want zodra mijn hoofd Peter Gabriel heeft geroepen, ga ik automatisch vergelijken.
En die vergelijking wint Hammill voor mij niet.
Gabriel heeft dat merkwaardige vermogen om zelfs in zijn meest sobere muziek één melodische beweging, klank of vocale frase te vinden die mij volledig kan raken. Denk alleen al aan zijn recentere I/O-periode: zelfs wanneer hij experimenteert, blijft er vaak iets achter wat zich vastzet.
Bij Heavy Weather gebeurt dat bij mij minder.
Ik luister aandachtig.
Ik bewonder het.
Maar ik voel het niet helemaal.
Dat is een belangrijk verschil.
Het nummer is zeker niet slecht. Integendeel: er zit vakmanschap, levenservaring en eigenheid in. Maar bewondering voor een artiest is nog iets anders dan verlangen om onmiddellijk opnieuw op play te drukken.
En die behoefte heb ik hier niet sterk genoeg.
Misschien vraagt Heavy Weather meerdere luisterbeurten. Hammill heeft nooit muziek gemaakt die zich gemakkelijk na één draaibeurt laat samenvatten.
Dus ik schrijf hem zeker nog niet af.
De Alternatieve Muziekman zegt
Heavy Weather klinkt als het werk van iemand die niets meer hoeft te bewijzen.
Sober, reflectief en volledig op zijn eigen voorwaarden.
En ja, ik blijf die andere Peter horen.
Peter Gabriel.
Qua stemkleur en voordracht komen de twee voor mijn oren soms verrassend dicht bij elkaar.
Maar qua nummer?
Daar haalt Heavy Weather voor mij niet het niveau van Gabriel.
Mooi gemaakt, interessant en doorleefd.
Alleen mis ik dat ene moment waarop bewondering verandert in kippenvel.
★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren
Cijfer: 7,5/10
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐☆☆
Eigenzinnigheid: ⭐⭐⭐⭐☆
Peter-Gabriel-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Kippenvel: ⭐⭐⭐☆☆
Peter Hammill is natuurlijk veel meer dan ‘die andere Peter’. Heavy Weather bewijst dat opnieuw. Alleen blijft die andere Peter bij mij uiteindelijk toch nét wat langer hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten