Interpol – This Mirror Weighs A Ton
Album nummer acht. Geen nieuw debuut nodig: dit is hun beste sinds Antics
Daar gaan we weer.
Interpol.
Bij sommige bands krijg je bij album nummer acht vooral het gevoel dat ze inmiddels een pensioenregeling hebben, precies weten waar de koffie backstage staat en nog één keer per vier jaar een plaat afleveren omdat het nu eenmaal in het contract staat.
Bij Interpol verwacht ik altijd meer.
Misschien is dat ook hun probleem.
Want in 2002 maakten ze met Turn On The Bright Lights zo'n overdonderend debuut dat iedere volgende plaat er automatisch naast wordt gelegd. Twee jaar later kwam Antics en daarmee werd het probleem alleen maar groter: blijkbaar konden ze het nóg een keer.
Daarna?
Goede albums. Soms uitstekende nummers. Maar dat magische gevoel van die eerste jaren kwam nooit helemaal terug.
Tot nu misschien.
This Mirror Weighs A Ton is vandaag verschenen en is inderdaad het achtste studioalbum van Interpol. Het is hun eerste plaat voor Partisan Records, geproduceerd door Andrew Wyatt en gemixt door David Fridmann. Bovendien werd hij in New York opgenomen, voor het eerst in ruim tien jaar dat Interpol weer een album in hun thuisstad maakte.
En ik zeg het gewoon:
heerlijk.
Nee, dit is niet Turn On The Bright Lights II.
Gelukkig niet.
Paul Banks is inmiddels geen jonge New Yorker meer die zijn eerste donkere postpunkplaat staat te maken. Interpol hoeft 2002 niet opnieuw uit te vinden.
Wat ze hier wél doen, is veel interessanter.
Ze klinken weer hongerig.
De titelsong opent meteen geweldig: donker, ruimtelijk en bijna filmisch. De klassieke Interpol-elementen zijn aanwezig — Banks' bariton, Daniel Kesslers gitaren en dat onderhuidse gevoel dat er ergens iets niet helemaal goed gaat — maar er gebeurt meer.
Synthesizers, strijkers, akoestische gitaren, extra percussie: ze worden door het hele album verwerkt zonder dat Interpol ineens klinkt alsof ze een andere band willen zijn.
Dat is precies de goede balans.
Vernieuwen zonder jezelf kwijt te raken.
See Out Loud heeft die heerlijke voortstuwende Interpol-drive. Iron City is nerveuzer en elektronischer. Wings On Fireklinkt alsof hij straks op een festivalterrein behoorlijk groot kan worden. En vervolgens durft de band verderop steeds vaker van de bekende route af te wijken.
So Rides The Reindeer bijvoorbeeld.
Interpol met handclaps en ritmes die bijna richting Gorillaz bewegen?
Het moet niet gekker worden.
En toch werkt het.
Dan krijg je Wake Up, Enemy, het groot uitwaaierende Bird and the Serpent en uiteindelijk het ingetogen Sudden. Het album telt twaalf nummers en voelt daardoor echt als een album, niet als drie singles met negen wachtkamers ertussen.
Zelfs de internationale recensies komen opvallend dicht bij mijn eigen gevoel. NME geeft de plaat eveneens 4,5 sterrenen noemt hem hun beste sinds Antics. Pitchfork is iets terughoudender, maar noemt het wel een van hun sterkere latere albums.
Kijk.
Dan ben ik blijkbaar niet helemaal gek.
De Alternatieve Muziekman zegt
Is This Mirror Weighs A Ton beter dan Turn On The Bright Lights?
Nee.
Is hij beter dan Antics?
Ook niet.
Maar dat hoeft helemaal niet.
We moeten eens ophouden bands van twintig, vijfentwintig jaar geleden te vragen opnieuw hun debuut te maken. Dat debuut bestaat al. Zet het op als je het wilt horen.
Dit is Interpol in 2026.
Ouder, subtieler, soms experimenteler en muzikaal rijker, maar nog altijd met dat donkere hart.
En voor mij is dit simpelweg hun beste album sinds Antics.
Album nummer acht.
Dat vind ik misschien nog wel knapper dan een fantastisch debuut maken.
Een debuut maak je namelijk maar één keer.
Na bijna dertig jaar nog een plaat afleveren waardoor ik weer denk dáárom hou ik van Interpol?
Dat is een ander kunstje.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Beste sinds Antics: absoluut
Paul Banks-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Vernieuwing: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Favorieten: This Mirror Weighs A Ton, See Out Loud, Wings On Fire, Enemy en Bird and the Serpent.
Deze spiegel weegt een ton. Gelukkig hoeft Interpol hem niet meer achterom te draaien om naar 2002 te kijken. Voor het eerst in lange tijd is wat ervoor staat minstens zo interessant.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten