Slow Pulp – Spill
Verkeerde bandnaam: dit is geen Slow Pulp, maar Slow Kwaliteit
Soms heb je maar een paar seconden nodig.
Geen drie luisterbeurten. Geen koptelefoon op om allerlei verborgen details te ontdekken. Geen verhaal van de platenmaatschappij waarin wordt uitgelegd waarom je een nummer vooral héél bijzonder zou moeten vinden.
Gewoon op play drukken.
En meteen denken: ja, dit is goed.
Dat heb ik bij Spill van Slow Pulp.
Sterker nog: volgens mij hebben ze ooit de verkeerde bandnaam gekozen. Slow Pulp klinkt een beetje alsof er ergens achter in de koelkast nog een pak sinaasappelsap staat waarvan de houdbaarheidsdatum een discussiepunt is geworden.
Dit is geen Slow Pulp.
Dit is Slow Kwaliteit.
Vanaf het begin grijpt Spill me. De gitaren zetten onmiddellijk een sfeer neer waarin je wilt verdwijnen. Er zit een heerlijk snufje shoegaze in, maar gelukkig wordt het nergens een goedkope kopie van de jaren negentig.
Want shoegaze is inmiddels weer behoorlijk hip.
Je hoeft tegenwoordig maar een gitaar door een berg effecten te halen, de zang een paar meter naar achteren te zetten en iemand roept vanzelf Slowdive of My Bloody Valentine.
Slow Pulp doet gelukkig meer.
Onder die zwevende gitaarlagen zit namelijk gewoon een sterk liedje.
Dat is essentieel.
De stem van Emily Massey past prachtig in het geheel. Ze probeert niet boven de muziek uit te komen, maar beweegt er juist doorheen. Soms staat haar zang bijna vooraan, even later lijkt ze weer tussen de gitaren te verdwijnen.
Precies zoals het bij dit soort muziek hoort.
De productie is bovendien prachtig ruimtelijk. De gitaren mogen uitwaaieren zonder dat het één grote brij wordt. De drums houden het nummer stevig overeind en onder alle dromerigheid zit voldoende ritme om Spill vooruit te blijven duwen.
En dan gebeurt iets wat ik bij goede alternatieve muziek altijd prettig vind.
Het nummer wordt groter zonder harder te hoeven schreeuwen.
Er komen laagjes bij. Een gitaar krijgt meer gewicht. De zang krijgt extra emotie. Kleine details beginnen op te vallen.
Voor je het weet zit je volledig in het nummer.
Dat kleine beetje shoegaze geeft Spill precies de juiste kleur. Niet genoeg om Slow Pulp ineens tot pure shoegazeband te bombarderen, maar wel genoeg om die heerlijke wazige, melancholische sfeer te creëren.
En belangrijker: ik wil het na afloop opnieuw horen.
Dat klinkt als een simpel criterium, maar met de enorme hoeveelheid nieuwe muziek die iedere dag verschijnt, is het misschien wel het belangrijkste.
Druk ik opnieuw op play?
Bij Spill: absoluut.
De Alternatieve Muziekman zegt: Spill pakt me vrijwel onmiddellijk. Mooie melodieën, prachtige gitaren, de sterke stem van Emily Massey en precies genoeg shoegaze om het geheel een dromerig randje te geven. Geen nummer dat eerst vijf luisterbeurten nodig heeft voordat je begrijpt wat er leuk aan is. De klik is er meteen.
Dus vergeet die naam voor een paar minuten.
Slow Pulp? Dit is Slow Kwaliteit.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Een heerlijke alternatieve single die laat horen dat je voor goede shoegaze-invloeden geen complete muur van gitaarherrie nodig hebt. Soms is een snufje precies genoeg. Spill is zo'n nummer waarvoor de repeatknop is uitgevonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten