La Roux – Lose Myself
Vergeet Bulletproof even: Elly Jackson hoeft niet eeuwig in de glitter van vroeger te blijven staan
Bij La Roux gebeurt er iets wat wel meer artiesten overkomt wanneer hun carrière begint met een gigantische hit. Je kunt twintig jaar interessante muziek blijven maken, maar uiteindelijk staat er altijd wel iemand achterin de zaal die roept:
“Doe Bulletproof!”
En vooruit, In For The Kill mag natuurlijk ook.
De Britse Elly Jackson behoorde met die nummers tot die heerlijk glimmende elektronische popwereld die we inmiddels zonder schaamte nostalgisch mogen noemen. Synthesizers, scherpe beats, een kapsel dat waarschijnlijk een eigen kleedkamer nodig had en vooral popliedjes die onmiddellijk bleven hangen.
Dat debuut legde de lat alleen belachelijk hoog.
En misschien moeten we eindelijk eens stoppen om iedere nieuwe La Roux-single langs diezelfde meetlat te leggen.
Want Lose Myself probeert helemaal niet Bulletproof 2 te zijn.
Gelukkig maar.
Vanaf de opening hoor je nog steeds dat dit La Roux is. Jacksons stem blijft onmiddellijk herkenbaar. Dat licht scherpe, eigenwijze geluid heeft nauwelijks concurrentie. Je hoeft maar een paar regels te horen en je weet wie er zingt.
Maar muzikaal is het allemaal wat rauw(er) geworden.
De elektronische basis is gebleven, alleen ontbreekt de dikke glitterlaag van vroeger. De productie voelt losser en minder gepolijst. Alsof Jackson niet langer geïnteresseerd is in de vraag of ieder geluid perfect glanst.
En juist dat bevalt me.
Er zit nog steeds groove in Lose Myself. Synthesizers bewegen door het arrangement, het ritme heeft voldoende vaart en de melodie kruipt langzaam je hoofd binnen. Maar het nummer probeert niet iedere twintig seconden een enorme pophaak uit de kast te trekken.
Daar moet je misschien even aan wennen.
Wie wacht op het onmiddellijke effect van Bulletproof zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Dat refrein sloeg je destijds ongeveer met een fluorescerende hamer op het hoofd.
Lose Myself werkt anders.
Het nummer groeit.
Na de eerste luisterbeurt dacht ik: aardig.
Na de tweede: hé, dit zit eigenlijk behoorlijk lekker in elkaar.
En vervolgens merk je dat die kleine elektronische details en Jacksons zang steeds beter op hun plek vallen.
Misschien is dát wel waar La Roux tegenwoordig veel interessanter wordt.
Ze hoeft niet meer voortdurend te bewijzen dat ze perfecte synthpop kan maken. Dat weten we inmiddels. Ze kan zich permitteren om wat rafelranden te laten zitten.
Rauwheid past haar verrassend goed.
En laten we eerlijk zijn: hoe lang moet een artiest eigenlijk worden achtervolgd door twee nummers die aan het begin van haar carrière verschenen?
Nostalgie is heerlijk.
Maar het kan ook een gevangenis worden.
De Alternatieve Muziekman zegt: Lose Myself is niet de nieuwe Bulletproof en ook niet de nieuwe In For The Kill. En misschien moeten we daar eindelijk eens blij mee zijn. Elly Jackson doet gewoon haar ding en dat pakt behoorlijk goed uit. De synths zijn er nog, haar karakteristieke stem gelukkig ook, maar de productie heeft meer rafelranden gekregen.
Misschien wordt het inderdaad tijd om het glittertijdperk een mooie plek in onze herinnering te geven en te luisteren naar wat La Roux nú wil zijn.
Want onder al die oude glitter blijkt behoorlijk wat interessante rauwheid te zitten.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Groeipotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Bulletproof blijft Bulletproof. Dat gevecht kan Lose Myself nooit winnen. Maar Elly Jackson hoeft helemaal niet tegen haar jongere zelf te vechten. Ze klinkt tegenwoordig anders – en dat is misschien precies de bedoeling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten