Beck – Disappearing Act
Verkeerde titel: dit nummer mag juist helemaal niet verdwijnen
Wat is er deze week aan de hand?
Normaal gesproken zitten er tussen mijn dagelijkse nieuwe nummers altijd wel één of twee waarvan ik na anderhalve minuut denk: vooruit, volgende. Maar deze week lijkt iemand bij de afdeling nieuwe muziek per ongeluk het vakje kwaliteit permanent te hebben aangevinkt.
Het ene goede nummer volgt het andere op.
En dan komt natuurlijk ook Beck nog even langs.
Disappearing Act.
Alleen die titel klopt al niet.
Want het laatste wat dit nummer van mij mag doen is verdwijnen.
Sterker nog: het is veel te kort.
Dat is meteen mijn grootste kritiek en misschien tegelijkertijd het mooiste compliment. Wanneer Disappearing Actafgelopen is, zit ik nog midden in het nummer. Je verwacht bijna dat er nog een volgende muzikale bocht komt, maar Beck trekt de stekker eruit.
Hé!
Ik was nog niet klaar.
Beck blijft een van die artiesten bij wie je nooit precies weet welke versie er bij de voordeur staat. De man van Loser? De warme melancholie van Sea Change? De speelse funk van Midnite Vultures? Of de rijk gearrangeerde pop van Morning Phase?
Juist die onvoorspelbaarheid maakt hem na al die jaren nog steeds interessant.
Bij Disappearing Act hoor ik opnieuw waarom.
Alles klinkt zorgvuldig, maar nooit steriel. Beck heeft dat zeldzame vermogen om een productie vol kleine details te stoppen zonder dat je het gevoel krijgt dat iemand zes maanden lang achter een computer heeft zitten puzzelen.
Het lied ademt.
En onder al die productie zit iets wat nog belangrijker is: een prachtige melodie.
Daar wordt soms te weinig over gesproken wanneer we Beck experimenteel, eigenzinnig of vernieuwend noemen. De man kan simpelweg ontzettend goede liedjes schrijven.
Disappearing Act bewijst dat opnieuw.
Het nummer probeert je niet met geweld te overtuigen. Het kruipt langzaam naar binnen. Becks stem klinkt ontspannen en de instrumentatie bouwt een wereld om hem heen waarin ik graag nog een paar minuten langer was gebleven.
Daarom is die korte speelduur zo frustrerend.
Nog één couplet.
Nog een instrumentale passage.
Desnoods gewoon zestig seconden extra Beck.
Was dat werkelijk te veel gevraagd?
En dan komen we bij het toekomstige album.
Want mijn verwachtingen beginnen inmiddels gevaarlijke vormen aan te nemen. Als de eerdere nummers en Disappearing Act representatief zijn voor wat Beck aan het maken is, zou hier weleens een heel bijzonder album kunnen aankomen.
Ik ga nog niet roepen dat het album van het jaar wordt. Daarvoor hebben we in 2026 al te veel moois gehoord.
Maar Top 5 van het jaar?
Die mogelijkheid begin ik serieus open te houden.
De Alternatieve Muziekman zegt
Wat een muziekweek. Bijna alles wat voorbijkomt is goed en dan besluit Beck ook nog Disappearing Act af te leveren.
Prachtige melodie, geweldige productie en opnieuw die typische Beck-klasse.
Ik heb eigenlijk maar twee klachten.
De titel is verkeerd.
En:
het nummer is te kort.
Want verdwijnen is precies wat deze plaat níét moet doen.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,6/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Verwachting album: ⭐⭐⭐⭐⭐
Als het komende album dit niveau vasthoudt, heeft Beck een probleem veroorzaakt: er moet straks ergens ruimte worden gemaakt in mijn Top 5 Albums van 2026.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten