Julia Holter – Materia 2
Tjonge, tjonge… dit is geen liedje meer, dit is hemelse muziek
Soms schrijf ik na een nieuw nummer op wat ik hoor.
Mooie melodie. Goede stem. Interessante productie. Beetje shoegaze. Snufje jaren tachtig. U kent het inmiddels.
En soms komt Julia Holter langs en kan het notitieblok eigenlijk meteen dicht.
Want wat moet je met Materia 2?
Tjonge, tjonge. Wat een hemelse muziek.
Bij haar eerdere My Lost One was ik al blij dat Holter weigerde een standaardliedje te maken. Geen veilige couplet-refrein-couplet-constructie waarmee je na drie minuten precies weet wat er is gebeurd.
Materia 2 gaat nog een stap verder.
Dit voelt nauwelijks als een traditioneel lied.
Het is eerder een muzikale ruimte waarin je wordt neergezet.
Zoek zelf de uitgang maar.
Vanaf de eerste klanken hangt er iets bijna gewichtloos in de muziek. Holters stem lijkt niet simpelweg boven de instrumenten te liggen, maar er dwars doorheen te zweven. Soms dichtbij, vervolgens weer ver weg.
Bijna buitenaards.
En toch voelt het nergens koud.
Integendeel.
Er zit enorm veel warmte in de arrangementen. Klanken komen langzaam op, verdwijnen weer en maken ruimte voor iets anders. Het nummer lijkt voortdurend van vorm te veranderen zonder dat je precies kunt aanwijzen wanneer dat gebeurt.
Dat is knap.
Heel knap.
Bij veel experimentele muziek krijg ik soms het gevoel dat de artiest vooral graag wil laten horen hoe experimenteel hij of zij wel niet is. Dan moet je als luisteraar bijna eerst een gebruiksaanwijzing van twaalf pagina's lezen.
Holter heeft dat niet nodig.
Je hoeft Materia 2 niet te begrijpen.
Je moet het ondergaan.
Goede koptelefoon op.
Volume iets hoger.
Ogen dicht.
En vervolgens maar kijken waar je terechtkomt.
Ik hoor flarden van ambient, avant-pop en droompop. Soms krijgt het iets klassieks, vervolgens bijna iets filmisch. Maar zodra ik denk dat ik het nummer in een bepaald vakje heb gestopt, beweegt het alweer ergens anders naartoe.
Prima.
Laat die vakjes maar zitten.
Het mooiste vind ik dat Materia 2 nergens een enorme climax nodig heeft. Geen drums die plotseling drie keer zo hard worden, geen bombastische uithaal om duidelijk te maken dat we nu ontroerd moeten zijn.
De schoonheid zit juist in de beheersing.
Holter vertrouwt erop dat je blijft luisteren.
En dat doe ik.
Sterker nog: na afloop druk ik onmiddellijk opnieuw op play. Niet omdat ik het refrein nog een keer wil horen, maar omdat ik het gevoel heb dat ik tijdens de eerste luisterbeurt allerlei dingen gemist heb.
Dat is meestal een uitstekend teken.
De Alternatieve Muziekman zegt
Materia 2 van Julia Holter is voor mij nauwelijks gewone popmuziek meer.
Dit is sfeer.
Ruimte.
Stem.
Klank.
En vooral schoonheid.
Misschien wordt dit geen hit. Waarschijnlijk hoor je dit niet vijf keer per dag tussen de verkeersinformatie en een reclame voor goedkope zonnepanelen.
Gelukkig maar.
Sommige muziek verdient stilte eromheen.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,7/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Koptelefoonfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hemelse-muziekfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Bij Materia 2 hoef ik niet te vragen waar het refrein blijft. Ik wil vooral dat niemand de komende minuten tegen me praat. Tjonge, tjonge. Soms is muziek gewoon even genoeg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten