Neo Eyes – Blue Oblivion
Heerlijk voor de zondag – eerst rustig wakker worden, daarna mag de elektronica langzaam de kamer vullen
Zondagmuziek.
Dat is bij mij toch een aparte categorie.
Op vrijdag mag een nummer de deur intrappen. Op zaterdag mag het ontsporen. Maar op zondag hoeft muziek niet meteen om aandacht te schreeuwen. Eerst koffie. Beetje naar buiten kijken. De dag moet zelf ook nog ontdekken wat hij van plan is.
En dan komt Neo Eyes met Blue Oblivion.
Perfect.
Neo Eyes is een muzikant en producer die elektronische muziek maakt waarin dansbaarheid en een donkere, mysterieuze sfeer elkaar regelmatig ontmoeten. Vorig jaar verscheen de ep Fragments en Blue Oblivion is nu nieuw werk. Het nummer werd oorspronkelijk gemaakt voor de catwalk van een runway van Eliot Ogiers.
Dat modegevoel hoor ik eigenlijk wel.
Het nummer heeft iets stijlvols.
Iets ruimtelijks.
Bijna alsof de muziek niet gewoon uit twee luidsprekers komt, maar langzaam door een grote lege ruimte beweegt.
En vooral het begin vind ik prachtig.
Rust.
Soundscapes.
Een beetje mysterie.
Geen producer die na negen seconden denkt: nu moet de Spotify-luisteraar wakker geschud worden met een drop.
Dank je.
Blue Oblivion neemt de tijd.
Maar vergis je niet: dit blijft niet vier minuten lang achtergrondmuziek voor iemand die op zondagochtend zijn planten water geeft.
Langzaam begint het nummer zich namelijk op te bouwen.
Er komt meer body in. De elektronische lagen worden dikker. Het ritme krijgt meer nadruk en voordat je het goed beseft, is dat rustige begin veranderd in iets veel groters. Ook de eerste reacties op de single benadrukken precies die ontwikkeling: van mysterieuze, bijna rustgevende soundscapes naar een breed en bevrijdend elektronisch hoogtepunt.
Dat vind ik het sterkste aan Blue Oblivion.
De ruimte.
Veel elektronische muziek probeert mij tegenwoordig binnen dertig seconden de club in te trekken.
Neo Eyes doet hier bijna het tegenovergestelde.
Dit voelt niet als een zweterige kelder om drie uur 's nachts waar zestig mensen op dezelfde vierkante meter proberen te dansen.
Dit voelt als buiten.
Lucht.
Ruimte.
Misschien zelfs een beetje zee.
En dat past prachtig bij die titel: Blue Oblivion.
Ik hoor er iets filmisch in. Een beetje melancholie ook. Niet de verdrietige soort waarbij je onmiddellijk oude foto's moet gaan bekijken, maar dat prettige soort weemoed waarbij je even nergens naartoe hoeft.
En ondertussen blijft die beat natuurlijk wel aanwezig.
Want zondag of niet:
we zijn ook weer niet overleden.
Wat ik bovendien knap vind, is dat Neo Eyes een elektronisch nummer maakt dat niet afhankelijk is van één gigantische climax. De opbouw is eigenlijk het nummer. Iedere laag maakt het iets groter en je merkt pas tegen het einde hoeveel afstand je hebt afgelegd.
Dat zijn voor mij vaak de interessantste elektronische tracks.
De Alternatieve Muziekman zegt
Blue Oblivion is voor mij een heerlijke ontdekking voor de zondag.
Niet opdringerig.
Niet overdreven.
Wel mysterieus, elektronisch, ruimtelijk en prachtig opgebouwd.
Je kunt hem zacht opzetten bij de koffie, maar halverwege merk je waarschijnlijk dat het volume ongemerkt toch een paar streepjes omhoog is gegaan.
En dat is een compliment.
Dit is muziek die niet zegt:
"Luister naar mij!"
Ze zorgt er gewoon voor dat je vanzelf gaat luisteren.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Zondagsfactor: ☕☕☕☕☕
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Elektronische sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Filmisch gevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Blue Oblivion is zondagmuziek zoals ik die graag heb: eerst rustig wakker worden en daarna langzaam groter worden. Tegen de tijd dat het nummer zijn hoogtepunt bereikt, is zelfs de koffie wakker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten