The Ninth Wave – Bitumen
Ze zijn terug – en binnen een paar seconden hebben ze me alweer te pakken
Kijk, dit vind ik nou leuk.
The Ninth Wave is terug.
De Schotse band legde na het album Heavy Like a Headache uit 2022 de boel voor langere tijd stil. Ze waren behoorlijk duidelijk: misschien was het zelfs definitief afgelopen. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. In 2024 stonden ze alweer samen op het podium in Glasgow.
En nu hoor ik Bitumen.
Mijn eerste reactie?
Knap. Meteen raak.
Sommige nummers hebben anderhalve minuut nodig voordat ik besluit of ik überhaupt geïnteresseerd ben. Bitumen krijgt daar bij mij ongeveer tien seconden voor.
Die donkere sfeer.
Die gitaren.
De elektronica.
Dat postpunkgevoel.
En vooral die typische spanning die The Ninth Wave altijd zo goed kon neerzetten.
Het is alsof iemand een donkere ruimte binnenloopt en zonder iets te zeggen de tl-verlichting uitzet.
Daar gaan we weer.
The Ninth Wave komt uit Glasgow en bestaat uit Haydn Park-Patterson, Millie Kidd, Kyalo Searle-Mbullu en Calum Stewart. Hun muziek wordt meestal ergens tussen postpunk, new wave, synthpop, gothic rock en shoegaze geplaatst. De band noemt onder meer The Cure, Editors, Massive Attack, CHVRCHES en Psychedelic Furs als invloeden.
Nou.
Dan begrijpen we meteen waarom mijn oren zo snel wakker worden.
Want dit ligt natuurlijk behoorlijk in mijn straatje.
Toch is Bitumen niet alleen maar een optelsom van mijn favoriete muzikale ingrediënten. Wat ik vooral goed vind, is de directheid. Het nummer heeft iets dreigends en tegelijkertijd melodieus. De productie voelt groot, maar wordt niet zo dichtgesmeerd dat er geen zuurstof meer overblijft.
En die combinatie van donker en toegankelijk is precies waar The Ninth Wave sterk in is.
Ze kunnen herrie maken.
Ze kunnen elektronisch klinken.
Ze kunnen bijna goth worden.
Maar ergens blijft altijd dat kleine pophaakje zitten waardoor je na afloop denkt:
nog een keer.
Dat gebeurde bij mij dus onmiddellijk.
En misschien speelt de terugkeer zelf ook mee. Een band die in 2022 aankondigde een lange pauze te nemen – en toen zelfs rekening hield met de mogelijkheid dat het voorgoed voorbij was – hoor je nu toch anders.
Je luistert bijna automatisch met de vraag:
hebben ze het nog?
Nou.
Ja dus.
De Alternatieve Muziekman zegt
Bitumen is voor mij precies hoe een comeback moet klinken.
Niet eerst voorzichtig aan de deur kloppen:
"Hallo, kennen jullie ons nog?"
Nee.
De deur open en spelen.
Binnen enkele seconden zit ik weer midden in die donkere wereld van The Ninth Wave. Postpunk, new wave, elektronica, een vleug shoegaze en vooral een heerlijke spanning.
En het knapste?
Het nummer pakt me meteen.
Geen nostalgiebonus nodig. Geen drie luisterbeurten om mezelf ervan te overtuigen dat ik het goed vind.
Gewoon:
raak.
Welkom terug, The Ninth Wave.
En nu alsjeblieft niet opnieuw vier jaar verdwijnen.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Comebackfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Bitumen klinkt donker en plakkerig. Toepasselijke titel eigenlijk, want na één luisterbeurt krijg ik dit nummer al niet meer van me af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten