Ellie Goulding – Ravers★★½☆☆ (2,5 van de 5 sterren)

Ellie Goulding – Ravers

Helaas te vroeg gejuicht: van warme Ellie naar autotune en olé olé

Een paar dagen geleden was ik nog behoorlijk enthousiast over Ellie Goulding. Met 4 Seasons leek ze eindelijk weer terug te keren naar wat haar ooit zo bijzonder maakte: warmte, melodie en vooral die herkenbare stem zonder een complete elektronische gereedschapskist eroverheen.

Ik schreef bijna: welkom terug, oude Ellie.

Helaas.

Blijkbaar heb ik te vroeg gejuicht.

Want nu is daar Ravers, en ineens zitten we weer midden in een productie waarin elektronische effecten en autotunenadrukkelijk aan de knoppen zitten. Nu ben ik sowieso geen groot liefhebber van autotune wanneer een artiest uitstekend kan zingen. En Ellie Goulding kán zingen. Sterker nog: haar licht hese, breekbare stem was altijd juist een van haar grootste kwaliteiten.

Waarom zou je die dan verstoppen?

Ravers kiest duidelijk voor de dansvloer. De beat is stevig, de synthesizers zijn groot en alles lijkt gemaakt om straks ergens om half twee 's nachts uit enorme luidsprekers te knallen. Op zichzelf is daar natuurlijk helemaal niets mis mee. Goulding heeft in het verleden vaak genoeg bewezen dat haar stem uitstekend samengaat met elektronische muziek.

Maar elektronische muziek hoeft nog geen inhoudsloze muziek te zijn.

En daar begint Ravers mij kwijt te raken.

Dat "olé, olé"-achtige niemendalletje is daar bijna symbolisch voor. Het klinkt alsof iemand tijdens de studiosessie zei: "We missen nog iets wat twintigduizend mensen met hun handen omhoog kunnen roepen."

Nou, vooruit dan.

Olé.

Olé.

Probleem opgelost.

Alleen heb je daarmee nog geen geweldig lied geschreven.

De productie zit technisch prima in elkaar. Er zit energie in, de bas doet wat een bas op een danceplaat moet doen en het geheel zal ongetwijfeld behoorlijk werken op een festival. Maar thuis, zonder rookmachines, lasers en iemand die €4,50 voor een flesje water vraagt, blijft er opvallend weinig over.

En dat vind ik vooral jammer omdat 4 Seasons juist liet horen hoeveel mooier Ellie Goulding kan klinken wanneer haar echte stem centraal staat.

Daar hoorde ik persoonlijkheid.

Hier hoor ik vooral productie.

Misschien ben ik ouderwets, maar als je beschikt over zo'n karakteristieke stem, wil ik Ellie Goulding horen en niet een computer die uitlegt hoe Ellie Goulding ongeveer zou kunnen klinken.

Is Ravers verschrikkelijk?

Nee, daarvoor zit het muzikaal te professioneel in elkaar. De beat werkt en als pure festivaltrack zal het ongetwijfeld zijn publiek vinden.

Maar na het prachtige 4 Seasons voelt dit toch als een behoorlijke stap terug.

De Alternatieve Muziekman zegt: helaas heb ik te vroeg staan juichen. Na de warme, natuurlijke Ellie Goulding van 4 Seasons krijgen we met Ravers weer autotune, elektronische bombast en een nietszeggend olé-olé-moment dat eigenlijk perfect samenvat wat er misgaat: veel effect, weinig inhoud. Misschien leuk om met duizenden mensen op een festival te springen, maar thuis verlang ik vooral naar de échte stem van Ellie.

★★½☆☆ (2,5 van de 5 sterren)

Cijfer: 6,2/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Misschien wordt het juist een hit – de radio en festivals houden van dit soort producties. Maar voor De Alternatieve Muziekman geldt voorlopig vooral: zet 4 Seasons nog maar een keer op. Daar hoorde ik Ellie. Hier hoor ik vooral de machine.

https://youtu.be/EOZUxpuO7Qw?si=0oVUUywvFZkWk5RP