Niet vernieuwend, wél weer typisch Nothing But Thieves
Sommige bands herken je na één akkoord. Nothing But Thieves is zo'n band. Sinds hun debuut hebben de Britten een herkenbare mix ontwikkeld van alternatieve rock, moderne pop en subtiele elektronica. Voeg daar de fenomenale stem van Conor Mason aan toe en je hebt een geluid dat inmiddels volledig van henzelf is. Met Baby Kool (Evelyn) doen ze eigenlijk precies wat je van Nothing But Thieves verwacht.
En weet je?
Dat is helemaal geen probleem.
Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd. Strakke gitaren, een pulserende bas, een gecontroleerde opbouw en een refrein dat precies op het juiste moment binnenvalt. Het voelt alsof de band een recept heeft gevonden dat al jaren uitstekend werkt.
Is de songstructuur voorspelbaar?
Eigenlijk wel.
Couplet, opbouw, refrein, een brug en een slot waarin alles nog één keer samenkomt. Muzikaal is het allemaal vrij clichématig opgebouwd. Maar het knappe is dat Nothing But Thieves er iedere keer weer nét genoeg eigen karakter aan weet toe te voegen om interessant te blijven.
Dat zit hem vooral in de details.
Conor Mason blijft een van de beste rockzangers van zijn generatie. Zijn stem beweegt moeiteloos van kwetsbare fluisterzang naar indrukwekkende uithalen zonder ooit geforceerd te klinken. Hij tilt ook Baby Kool (Evelyn) moeiteloos boven de middelmaat uit.
Ook de productie is zoals we die van de band kennen: krachtig, helder en rijk aan kleine details. De gitaren klinken stevig zonder log te worden, de drums geven het nummer precies genoeg energie en de subtiele synthesizers zorgen voor extra diepte. Alles staat perfect in balans.
Toch bekroop me tijdens het luisteren af en toe het gevoel dat ik dit eerder had gehoord. Niet letterlijk, maar qua opbouw en sfeer. Nothing But Thieves verrast deze keer minder dan op nummers als Amsterdam, Impossible of Welcome to the DCC. Baby Kool (Evelyn) voelt eerder als een logische volgende stap dan als een muzikale revolutie.
Maar misschien is dat juist de bedoeling.
Niet iedere release hoeft een compleet nieuwe richting in te slaan. Soms wil een band simpelweg voortbouwen op zijn eigen identiteit. En eerlijk is eerlijk: als je identiteit zo sterk is als die van Nothing But Thieves, waarom zou je die dan ineens overboord gooien?
Na een paar luisterbeurten groeit het nummer bovendien behoorlijk. De melodie blijft hangen, het refrein nestelt zich ongemerkt in je hoofd en de productie blijft interessant genoeg om steeds nieuwe details te ontdekken.
Dat is precies de kracht van deze band.
Ze maken muziek die misschien niet altijd vernieuwend is, maar wel een constant hoog kwaliteitsniveau haalt.
De Alternatieve Muziekman zegt: Baby Kool (Evelyn) zal de geschiedenis van Nothing But Thieves waarschijnlijk niet veranderen. Daarvoor is de songstructuur iets te vertrouwd en de verrassing iets te klein. Maar wat de band doet, doet ze opnieuw ontzettend goed. Sterke melodieën, een geweldige zanger en een productie die als een huis staat. Geen spectaculaire koerswijziging, maar wel een logische en zeer geslaagde aanvulling op een indrukwekkende discografie.
★★★★☆½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 8,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Misschien niet de meest verrassende single van Nothing But Thieves, maar wel weer een overtuigend bewijs waarom de Britten al jaren tot de top van de alternatieve rock behoren. Soms is herkenbaarheid juist een kwaliteit.https://youtu.be/ZUfAUd3StjM?si=TWUjYxy5z0jAW8ny
Geen opmerkingen:
Een reactie posten