28 jaar stilte en dan ineens twee nummers… maar ook nummer twee mist de oude magie
Achtentwintig jaar hoor je vrijwel niets nieuws van New Radicals en dan gebeurt er ineens iets merkwaardigs: binnen korte tijd ligt er gewoon een tweede nummer.
Vorige week was daar One Night Only (Break Loose Break Free!). Mijn conclusie was toen behoorlijk duidelijk: dezelfde ingrediënten als vroeger waren aanwezig, maar de magie van You Get What You Give en het album Maybe You've Been Brainwashed Too ontbrak.
Nu is er The Game of Love, samen met Michelle Branch.
En eigenlijk zit ik opnieuw met hetzelfde probleem.
Je hoort onmiddellijk Gregg Alexander. Die typische melodieuze popsound, een beetje soul, een beetje rock, warme achtergrondvocalen en een productie die bewust lijkt terug te grijpen op eind jaren negentig en begin jaren nul.
Op zichzelf is daar helemaal niets mis mee.
Sterker nog: het is prettig om Alexander weer muziek te horen maken. Hij blijft iemand die precies begrijpt hoe een toegankelijke popmelodie in elkaar moet zitten. Er zit vakmanschap in iedere minuut.
Maar na 28 jaar verwacht je stiekem ook iets bijzonders.
En dat krijg ik opnieuw niet helemaal.
Dan is er Michelle Branch.
Een interessante naam natuurlijk, en op papier lijkt zo'n duet onmiddellijk meerwaarde te kunnen hebben. Haar stem past uitstekend bij melodieuze Amerikaanse poprock en vocaal valt er weinig op haar bijdrage aan te merken.
Maar ik blijf met één vraag zitten:
Waarom moest dit eigenlijk een duet zijn?
Branch zingt prima, Alexander zingt prima en samen klinken ze prima.
Dat woord komt wel erg vaak terug.
Prima.
De stemmen vullen elkaar keurig aan, maar ik hoor nergens het moment waarop de combinatie iets creëert wat ze afzonderlijk niet hadden kunnen bereiken. Geen bijzondere spanning tussen de stemmen, geen verrassende wisselwerking en geen moment waarop je denkt: ja, nú begrijp ik waarom juist deze twee samen dit nummer moesten opnemen.
Het duet is eerder decoratie dan noodzaak.
En daarmee begint deze tweede New Radicals-release opvallend veel op de eerste te lijken.
Alles klopt.
Maar weinig verrast.
Misschien is mijn verwachting simpelweg te hoog. Maybe You've Been Brainwashed Too was tenslotte een van die albums waarop bijna achteloos fantastische popliedjes stonden. You Get What You Give heeft na al die jaren nog steeds een energie die onmiddellijk door de luidsprekers springt.
Die vonk kun je niet bestellen.
Ook niet na 28 jaar.
The Game of Love is daardoor zeker geen slecht nummer. Het luistert gemakkelijk weg, de productie is warm en Gregg Alexander bewijst opnieuw dat hij het schrijven van melodieuze popmuziek niet verleerd is.
Maar vorige week dacht ik al: waar is die magie?
Een week later stel ik dezelfde vraag.
De Alternatieve Muziekman zegt: 28 jaar bijna volledige stilte en vervolgens krijgen we in korte tijd twee nieuwe nummers van New Radicals. Dat alleen al is bijzonder. Muzikaal vertelt The Game of Love echter ongeveer hetzelfde verhaal als One Night Only: vertrouwd, vakkundig en aangenaam, maar zonder de onweerstaanbare magie van vroeger. Michelle Branch zingt uitstekend, alleen voegt het duet voor mij nauwelijks iets toe. Leuk dat New Radicals terug is. Nu wacht ik nog op het nummer waardoor ik écht begrijp waarom.
★★★½☆ (3,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 7,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Nostalgiefactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Na 28 jaar wachten ben ik vooral blij dat Gregg Alexander weer van zich laat horen. Maar twee nummers verder blijft mijn oordeel hetzelfde: het klinkt als New Radicals, alleen die oude magie heeft de terugreis blijkbaar nog niet helemaal gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten